ارل استنلی گاردنر

نویسنده‌ای در شهر مالدنِ ماساچوست به دنیا آمد، در سال ۱۹۰۹ از دبیرستان پالو آلتو فارغ‌التحصیل شد و به دانشکده حقوق دانشگاه والپارایسو در ایندیانا رفت؛ او در سال ۱۹۱۱ در آزمون کمیسیون ایالتی برای کسب عنوان وکالت پذیرفته شد. در سال ۱۹۱۷، گاردنر دفتر وکالتی را در مرسد، کالیفرنیا افتتاح کرد. چند سال بعد، او برای کار در یک آژانس فروش نقل مکان کرد و پنج سال پس از آن، در سال ۱۹۲۱، شرکت حقوقی شریدان، اور، دراپو و گاردنر را در ونچورا، کالیفرنیا تأسیس کرد. گاردنر تا سال ۱۹۳۳ با ارائه‌های پرشور در دادگاه‌ها محبوبیت می‌یافت، اما پس از انتشار اولین رمان جنایی خود یعنی مورد پنجه‌های مخملی، تصمیم گرفت خود را کاملاً وقف ادبیات کند. گاردنر در سال ۱۹۴۶ سازمان «دادگاه آخرین امید» را بنیان نهاد و تا دهه ۱۹۶۰ یکی از اعضای کمیته این سازمان حقوق بشری برای بازبینی احکام اعدام بود. او برای مستندی درباره این سازمان، در سال ۱۹۶۲ جایزه ادگار پو از انجمن نویسندگان کارآگاه آمریکایی را در بخش استاد بزرگ دریافت کرد. گاردنر همچنین مستحق آن بود که توجه افکار عمومی را (با انتشار مقاله‌ای در مجله لایف در سال ۱۹۶۲) به سنگ‌نگاره‌های کالیفرنیای پایین جلب کند که برخی از آن‌ها بعدها در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفتند. علاوه بر این، در سال ۱۹۶۸، گاردنر به همراه چارلز هپگود در تحقیق درباره تندیس‌های موسوم به آکامبارو شرکت کرد که بعدها به‌طور قطع به‌عنوان آثار جعلی قرن بیستم شناخته شدند. در سال ۱۹۶۸، گاردنر با منشی دیرینه‌اش آگنس بتل (۱۹۰۲-۲۰۰۲) ازدواج کرد که الگوی دلا استریت، منشی قهرمان ادبی اصلی گاردنر یعنی وکیل پری میسون شد.