جک رایلی

جان آلبرت رایلی جونیور (۳۰ دسامبر ۱۹۳۵ – ۱۹ اوت ۲۰۱۶) بازیگر، کمدین و نویسنده آمریکایی بود. او برای ایفای نقش الیوت کارلین، مراجع همیشگی روان‌شناسی شخصیت اصلی در نمایش «نمایش باب نیوهارت»، و همچنین برای صداپیشگی استو پیکلز، یکی از والدین در فرنچایز انیمیشنی «راگرتز»، شناخته می‌شد.

رایلی در کلیولند، اوهایو، فرزند آگنس سی. رایلی (زاده کورگان) و جان آلبرت رایلی متولد شد. او پس از تحصیل در دبیرستان سنت ایگناتیوس و دانشگاه جان کارول، در ارتش ایالات متحده خدمت کرد.

پس از ترخیص از خدمت، رایلی به همراه همکار رادیویی و «شخصیت جدی» خود، جف باکستر، به یک شخصیت محبوب رادیویی در کلیولند تبدیل شد؛ برنامه «باکستر و رایلی» در ایستگاه رادیویی وِر (۱۳۰۰ AM) نه تنها شامل موسیقی، بلکه شامل نمایش‌های کمدی و مجموعه‌ای از شخصیت‌های عجیب و غریب بود که رایلی و باکستر صدای آن‌ها را می‌پرداختند. رایلی در اواسط دهه ۱۹۶۰ اجرای برنامه رادیویی را کنار گذاشت و به لس‌آنجلس نقل مکان کرد، جایی که دوست کلیولندی‌اش تیم کانوی به او کمک کرد تا فرصت‌های نویسندگی برای نمایش‌های کمدی پیدا کند که بعدها به فرصت‌های بازیگری منجر شد.

رایلی که ابتدا بازیگری نیمه‌منظم در کمدی موقعیت «همسر گاه‌به‌گاه» بود (نمایش کوتاه‌مدتی در شبکه ان‌بی‌سی که در آن نقش والی فریک را بازی می‌کرد)، شاید بیش از همه برای ایفای نقش الیوت کارلین، بیمار عصبی، بدخلق و خودخواه در «نمایش باب نیوهارت» بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸ مشهور بود. در سال ۱۹۷۳، او برای نقش گومز آدامز در «خانه تفریحی خانواده آدامز» انتخاب شد، و سپس در سال ۱۹۷۹، در فیلم تلویزیونی تعطیلات شبکه ای‌بی‌سی با عنوان «هالووین‌ای که نزدیک بود نباشد» (با نام دیگر «شبی که دراکولا جهان را نجات داد») در نقش وارن، گرگینه‌ی بوداپست، بازی کرد. رایلی سپس در سال ۱۹۸۰ در یک برنامه‌ی ویژه کمدی برای اچ‌بی‌او به نام «دنیای وحشی، عجیب و شگفت‌انگیز وینتر» ظاهر شد. او یکی از اعضای ثابت «نمایش تیم کانوی» بود، یک برنامه کمدی و متنوع که از مارس ۱۹۸۰ تا اواخر تابستان ۱۹۸۱ از شبکه سی‌بی‌اس پخش می‌شد و او در هر قسمت در نمایش‌های کمدی بازی می‌کرد. در سال ۱۹۸۵، او نقش الیوت کارلین در نمایش باب نیوهارت را در «سنت السویر» تکرار کرد و این کار را بار دیگر در اپیزودی از «آلف» در سال ۱۹۸۷ انجام داد.

از دیگر آثار تلویزیونی او می‌توان به حضور‌های متعدد در برنامه‌هایی نظیر «لاَف-اینِ روآن و مارتین» (پارودی کردن لیندون جانسون)، «ام*ا*ش»، «بارنی میلر»، «قهرمانان هوگان»، «نمایش مری تایلر مور»، «هر روز یک بار»، «گومر پایل»، «ضربات متفاوت» و «دادگاه شب» اشاره کرد. او همچنین مورد علاقه مل بروک بود و در چندین فیلم او ظاهر شد: «اضطراب بالا» (۱۹۷۷)، «تاریخ جهان، قسمت ۱» (۱۹۸۱)، «بودن یا نبودن» (۱۹۸۳) و (فقط به عنوان حضور کوتاه) «توپ‌های فضایی» (۱۹۸۷).

رایلی اغلب صداپیشگی تبلیغات تلویزیونی و رادیویی را بر عهده داشت، که مشهورترین آن‌ها تبلیغات مارگارین «کانتری کراک» بود. او همچنین صدای شخصیت «پی.سی. مودم، نابغه کامپیوتر» را در تبلیغات رادیویی شرکت کامپیو‌اس‌ای که در دهه ۱۹۹۰ پخش می‌شد، می‌پرداخت. در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، رایلی برای صداپیشگی استو پیکلز (پدر شخصیت اصلی، تامی) در سریال انیمیشنی «راگرتز» شناخته می‌شد. این فرنچایز شامل سریال تلویزیونی، دنباله آن یعنی «همه بزرگ شده‌اند!» و سه‌گانه فیلم بود.

او در طول دهه ۱۹۹۰ به حضورهای مهمان در کمدی‌های موقعیت محبوب ادامه داد و در اپیزودهایی از «سلفیلد»، «پسر ساحل»، «دوستان»، «کوچ»، «نمایش دریو کری»، «نمایش دهه ۷۰» و در یک حضور شوخی‌آمیز، به عنوان آقای کارلینِ بی‌نام اما مشخص در اپیزودی از «نیوهارت» در سال ۱۹۸۸ ظاهر شد. او در اپیزود ۲۳ نوامبر ۲۰۱۳ از «شنبه شب زنده»، به عنوان یک مسافر مترو در طرح «جعبه کبریت ۳» حضور کوتاه داشت. آن اپیزود آخرین نقش بازیگری او بود.