استیون سودربرگ

استیون اندرو سودربرگ (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۶۳)، کارگردان، تهیه‌کننده، نویسنده، فیلم‌بردار و تدوینگر آمریکایی است. سودربرگ که از پیشگامان سینمای مستقل مدرن به‌شمار می‌رود، بعدها با ساخت فیلم‌های خلاقانه از نظر فرمی در سیستم استودیویی، مورد تحسین قرار گرفت.

اولین موفقیت بزرگ سودربرگ در کارگردانی، درام مستقل «جنس، دروغ و ویدئوتِیپ» (۱۹۸۹) بود که او را به عنوان چهره‌ای برجسته در صنعت فیلم، به کانون توجه عمومی بدل کرد. سودربرگ در ۲۶ سالگی، جوان‌ترین کارگردان انفرادی شد که جایزه نخل طلایی جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد؛ این فیلم موفقیت تجاری جهانی و جوایز متعددی را نیز به همراه داشت. پنج فیلم بعدی او، از جمله «پادشاه تپه» (۱۹۹۳)، از نظر تجاری ناموفق بودند. او با فیلم کمدی-جنایی «خارج از دید» (۱۹۹۸)، فیلم زندگینامه «ارین براکویچ» (۲۰۰۰) و درام جنایی «قاچاق» (۲۰۰۰)، به سمت آثار جریان اصلی متمایل شد. او برای فیلم «قاچاق»، جایزه اسکار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.

او با سه‌گانه و فرنچایز فیلم‌های «اوشنز» (۲۰۰۱–۲۰۱۸)، «چه» (۲۰۰۸)، «خبرچین!» (۲۰۰۹)، «شیوع» (۲۰۱۱)، «بی‌استفاده» (۲۰۱۱)، «مجیک مایک» (۲۰۱۲)، «عوارض جانبی» (۲۰۱۳)، «لوگان خوش‌شانس» (۲۰۱۷)، «نامتعادل» (۲۰۱۸)، «بگذارید همگی حرف بزنند» (۲۰۲۰)، «حرکت ناگهانی نیست» (۲۰۲۱) و «کیمی» (۲۰۲۲) به موفقیت‌های تجاری و انتقادی بیشتری دست یافت. دوران فعالیت سینمایی او طیف گسترده‌ای از ژانرها را در بر می‌گیرد، اما تخصص او در فیلم‌های روان‌شناختی، جنایی و سرقت است. فیلم‌های او مجموعاً بیش از ۲.۲ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش داشته و ۱۴ بار نامزد جایزه اسکار شده‌اند که پنج بار برنده شده‌اند.

فیلم‌های سودربرگ اغلب حول مفاهیم آشنایی می‌چرخند که معمولاً در فیلم‌های پرهزینه هالیوودی استفاده می‌شوند، اما او همواره از رویکردی پیشرو و هنری استفاده می‌کند. محوریت فیلم‌های او حول مضامینی چون تغییر هویت‌های شخصی، انتقام، مسائل رابطه‌ای، اخلاق و وضعیت بشری می‌چرخد. فیلم‌های بلند او به دلیل تأثیرپذیری از سینمای پیشرو و همچنین استفاده از فرمت‌های غیرمتعارف فیلم و دوربین، اغلب در حوزه فیلم‌برداری متمایز هستند. بسیاری از فیلم‌های سودربرگ با خطوط داستانی چندبعدی همراه با چرخش‌های داستانی، روایت غیرخطی، توالی‌های تجربی، فضاهای صوتی پرتعلیق و دیدگاه‌های سوم‌شخص تثبیت می‌شوند.