استیو مک‌کوئین

سِر استیو رادنی مک‌کوئین CBE (زاده ۹ اکتبر ۱۹۶۹) کارگردان، تهیه‌کننده، نویسنده و هنرمند ویدئویی انگلیسی است. او که به کارگردانی فیلم‌هایی با موضوعات تامل‌برانگیز و شدید شناخته می‌شود، جوایز متعددی از جمله جایزه اسکار، دو جایزه بفتا و یک جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است. او در سال ۲۰۱۶ با نشان فلوشیپ BFI مورد تجلیل قرار گرفت و در سال ۲۰۲۰ به پاس خدماتش به هنر و سینما، توسط ملکه الیزابت دوم نشان شوالیه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، نام او در فهرست سالانه ۱۰۰ نفر از «پرنفوذترین افراد جهان» مجله تایم قرار گرفت.

مک‌کوئین آموزش رسمی خود را با مطالعه نقاشی در کالج هنر و طراحی چلسیا در لندن آغاز کرد. او بعدها در کالج گلدسمیت و مدت کوتاهی در دانشگاه نیویورک به تحصیل در رشته فیلم پرداخت. مک‌کوئین که تحت تأثیر ژان ویگو، ژان-لوک گدار، فرانسوا تروفو، اینگمار برگمان و اندی وارهول بود، ساخت فیلم‌های کوتاه را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۹، مک‌کوئین برای «گستردگی» و «شدت احساسی» آثار هنری‌اش برنده جایزه ترنر شد.

او اولین تجربه کارگردانی خود در فیلم‌های بلند را با درام تاریخی گرسنگی (۲۰۰۸) آغاز کرد که بر اعتصاب غذای ایرلندی در سال ۱۹۸۱ تمرکز داشت؛ پس از آن درام روان‌شناختی شرم (۲۰۱۱) را ساخت که به بررسی اعتیاد به رابطه می‌پرداخت. او برای کارگردانی درام تاریخی ۱۲ سال بردگی (۲۰۱۳)، برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد. او همچنین مهیج جنایی معاصر بیوه‌ها (۲۰۱۸) و درام جنگ جهانی دوم، بلتز (۲۰۲۴) را کارگردانی کرده است.

او برای تلویزیون، مجموعه اسمال اکس (۲۰۲۰) را منتشر کرد که مجموعه‌ای از پنج فیلم آنتولوژی است که «در جامعه غربی‌های هند در لندن، از اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۸۰ میلادی روایت می‌شود». او همچنین کارگردانی مجموعه مستند آپرایزینگ (۲۰۲۱) ساخت بی‌بی‌سی و فیلم مستند شهر اشغال‌شده (۲۰۲۳) را بر عهده داشت.