همزمان با پنجاهمین سالگرد اکران فیلم راکی، این اثر برنده سه جایزه اسکار با نسخه بازسازیشده دوباره روی پرده سینماهای جهان رفت.
به گزارش فیلمزی، نیمقرن از نخستین اکران فیلم «راکی» در نیویورک میگذرد. فیلمی که با بودجهای نزدیک به یک میلیون دلار ساخته شد و سیلوستر استالونه را به ستارهای جهانی تبدیل کرد و با کسب سه جایزه اسکار، نام خود را در تاریخ سینما جاودانه ساخت.
حالا در پنجاهمین سالگرد این اثر محبوب، راکی دوباره به سینماها برگشته تا یکی از فراموشنشدنیترین داستانهای تاریخ سینما را برای نسل تازهای از تماشاگران زنده کند.
پنجاه سال پیش در چنین روزی، ۲۱ نوامبر ۱۹۷۶، فیلم «راکی» (Rocky) در نیویورک روی پرده رفت. داستان مشتزنی گمنام از محلههای کارگری فیلادلفیا که فرصتی غیرمنتظره برای رویارویی با قهرمان سنگینوزن جهان پیدا میکند. مردی که قرار نیست لزوماً پیروز میدان باشد، اما میخواهد ثابت کند چیزی از یک قهرمان کم ندارد.
آن روزها کمتر کسی تصور میکرد داستان ساده یک بوکسور معمولی به یکی از ماندگارترین آثار ورزشی تاریخ سینما تبدیل شود؛ فیلمی که نهفقط مسیر حرفهای بازیگر اصلیاش، بلکه جایگاه داستانهای ورزشی در سینما را هم دگرگون کرد.
البته درباره تاریخ دقیق نخستین نمایش «راکی» اختلاف جزئی وجود دارد. برخی منابع، ۲۰ نوامبر ۱۹۷۶ را زمان مراسم افتتاحیه فیلم میدانند و برخی دیگر، ۲۱ نوامبر را تاریخ آغاز نمایش آن در سینمای Cinema II نیویورک ثبت کردهاند. اکران گستردهتر فیلم در آمریکا نیز از ۳ دسامبر همان سال آغاز شد.
از بازیگری گمنام تا ستارهای که هالیوود را غافلگیر کرد
داستان موفقیت «راکی» بهاندازه خود فیلم شنیدنی است. سیلوستر استالونه پیش از آنکه با دستکشهای بوکس وارد رینگ شود، بازیگری بود که هنوز نتوانسته بود جایگاه مهمی در هالیوود پیدا کند.
استالونه که هنگام تولد دچار آسیب عصبی و فلج نسبی بخشی از صورتش شده بود، با چهره و شیوه صحبت کردن متفاوتی بزرگ شد؛ ویژگیهایی که بعدها به بخشی از هویت سینمایی او تبدیل شدند.
او فیلمنامه «راکی» را خودش نوشت و با وجود علاقه تهیهکنندگان به استفاده از بازیگری شناختهشدهتر، برای حضور در نقش اصلی پافشاری کرد. تصمیمی که در نهایت به یکی از مهمترین نقاط عطف زندگی حرفهای او تبدیل شد.
«راکی» با بودجهای نزدیک به یک میلیون دلار و به کارگردانی جان جی. آویلدسن ساخته شد. فیلمی جمعوجور که بهجای تکیه بر جلوههای پرهزینه، روی شخصیتها، احساسات و مبارزه انسانی تمرکز داشت.
نتیجه فراتر از انتظار بود. داستان مشتزن فیلادلفیایی به موفقیتی بزرگ در گیشه رسید و در مراسم اسکار سال ۱۹۷۷، از میان ۱۰ نامزدی، سه جایزه بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین تدوین را به دست آورد.
به این ترتیب، استالونه که تا چندی پیش برای پیدا کردن جایگاهش در هالیوود تلاش میکرد، ناگهان به یکی از چهرههای شناختهشده سینمای جهان تبدیل شد.
جشن پنجاهسالگی راکی؛ بازگشت یک قهرمان به پرده سینما
پنجاهمین سالگرد «راکی» در نوامبر ۲۰۲۶ با مجموعهای از برنامههای ویژه، نمایشهای سینمایی و گردهمایی طرفداران همراه شد؛ اتفاقاتی که نشان میدهد محبوبیت این شخصیت پس از نیمقرن همچنان ادامه دارد.
یکی از مهمترین رویدادهای این سالگرد، پنجم نوامبر در سالن تاریخی Kings Theatre بروکلین برگزار شد؛ جایی که سیلوستر استالونه و بیل کانتی، آهنگساز موسیقی خاطرهانگیز «راکی»، در برنامهای ویژه حضور پیدا کردند. نمایش فیلم با اجرای زنده موسیقی ارکستر همراه شد تا تماشاگران بار دیگر حالوهوای یکی از مشهورترین آثار ورزشی سینما را تجربه کنند.
چند روز بعد، از هفتم تا یازدهم نوامبر، نسخه بازسازیشده 4K «راکی» در نزدیک به هزار سالن سینمای آمریکا دوباره روی پرده رفت. فرصتی برای طرفدارانی که فیلم را بارها از تلویزیون دیده بودند، اما شاید هیچوقت شانس تماشای آن روی پرده بزرگ سینما را نداشتند.
جشنها به سالنهای سینما محدود نماند. سیزدهم نوامبر، صدها نفر از طرفداران در فیلادلفیا با لباسهایی شبیه راکی گرد هم آمدند و رکورد جهانی تازهای ثبت کردند. شهری که با داستان این مشتزن گره خورده و پلههای معروف موزه هنرش، سالهاست به یکی از نمادهای سینمای جهان تبدیل شده است.
همزمان، فیلم «I Play Rocky» نیز با محوریت تلاشهای سیلوستر استالونه برای ساخت نخستین فیلم «راکی»، در برنامه رویدادهای پنجاهمین سالگرد قرار گرفت. این اثر به سراغ داستان پشت صحنه فیلمی میرود که زندگی سازنده و بازیگر اصلی خود را تغییر داد.
چرا راکی بعد از پنجاه سال هنوز محبوب است؟
شاید مهمترین دلیل ماندگاری «راکی» این باشد که برخلاف بسیاری از فیلمهای ورزشی، تمام جذابیتش را روی بردن یک مسابقه بنا نمیکند.
راکی بالبوا یک قهرمان شکستناپذیر نیست. او مردی معمولی است که در زندگی چندان موفق نبوده، فرصتهای زیادی را از دست داده و حتی خودش هم مطمئن نیست بتواند در برابر بزرگترین حریف زندگیاش دوام بیاورد.
اما چیزی که او را به قهرمان تبدیل میکند، نه قدرت مشتهایش، بلکه تصمیمش برای ادامه دادن است.
همین نگاه باعث شد «راکی» از یک فیلم بوکس فراتر برود و به داستانی درباره امید، تلاش و مقاومت در برابر شکست تبدیل شود. داستانی که تماشاگران نسلهای مختلف میتوانند بخشی از زندگی خود را در آن پیدا کنند.
پنجاه سال از اولین اکران «راکی» گذشته، دنیای سینما تغییر کرده و نسلهای تازهای از قهرمانان روی پرده آمدهاند، اما یک تصویر هنوز از حافظه دوستداران سینما پاک نشده است:
مردی با لباس ورزشی خاکستری که از پلههای موزه هنر فیلادلفیا بالا میدود، به بالاترین نقطه میرسد و مشتهایش را رو به آسمان بلند میکند.
تصویری که یادآوری میکند برای قهرمان بودن، همیشه لازم نیست برنده مسابقه باشیم؛ گاهی همین که تا آخر ایستادگی کنیم، کافی است.