گفتگویی درباره گزارش

تماشای فیلم بزرگ و کمتر شناخته‌شده‌ی کیارستمی، همراه با تفسیر خود او، مانند حضور در یک کلاس درس استادانه فیلم‌سازی است. استاد ایرانی به دعوت مانی حقیقی، کارگردان «خوک»، برای مرور فیلم «گزارش»، جزئیات روش‌های کاری و رویکرد خود را به این درام خانوادگی نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای و ماهرانه شرح می‌دهد و در عین حال، انزوای کارگردان بودن و دیدگاه‌های بی‌نظیر خود نسبت به مفهوم خودکشی را — مفهومی که بعدها در «طعم گیلاس» محقق شد — آشکار می‌سازد. این گفتگوی صریح و صمیمانه که عمیقاً به هنرِ کیارستمی می‌پردازد، بینش قابل‌توجهی از هنر و جهان‌بینی او ارائه می‌دهد.