آرتور اوکانل

آرتور اوکانل (۲۹ مارس ۱۹۰۸ – ۱۸ مه ۱۹۸۱) بازیگر تئاتر و سینمای آمریکایی بود. او در سال ۱۹۴۱ در فیلم‌ها (که با نقشی کوچک در همشهری کین آغاز شد) و برنامه‌های تلویزیونی (عمدتاً در قالب حضورهای مهمان) ظاهر شد. از جمله حضورهای او در آثار تصویری می‌توان به پیک‌نیک، کالبدشناسی یک قتل و نقش ساعت‌سازی که در طول جنگ جهانی دوم یهودیان را در پناهگاه پنهان می‌کند در فیلم پناهگاه اشاره کرد.

اوکانل که از بازهای باسابقه و قدیمی نمایش‌های وودویل بود، اهل نیویورک، در اواسط دهه ۱۹۳۰ اولین حضور رسمی خود را در تئاتر داشت و در آن زمان در حوزه فعالیت تئاتر مرکوریِ اورسون ولز قرار گرفت. ولز، اوکانل را در نقش بسیار کوچک یک خبرنگار در سکانس‌های پایانی فیلم همشهری کین (۱۹۴۱) به کار گرفت؛ فیلمی که اغلب به‌عنوان اولین تجربه سینمایی او شناخته می‌شود، هرچند که او در واقع پیش از آن در فیلم سال اول دانشگاه (۱۹۳۹) ظاهر شده و در دو فیلم کوتاه از لئون ارول نیز در نقش برادرزن حیله‌گر لئون نقش‌آفرینی کرده بود.

اوکانل پس از ایفای نقش‌های کوچک متعدد در فیلم‌ها، به برادوی بازگشت و در آنجا در فیلم پیک‌نیک در نقش معشوق میانسالِ یک معلم دختر مجرد ظاهر شد؛ نقشی که او در نسخه سینمایی سال ۱۹۵۶ نیز ایفا کرد و در این مسیر نامزد جایزه اسکار شد. بعدها، اوکانل که چهره‌ای خسته داشت، مکرراً در نقش بازندگان چهل‌ساله‌ی کلافه و الکلی‌ها به خدمت گرفته می‌شد؛ او در نقش دوم، در فیلم کالبدشناسی یک قتل (۱۹۵۹) در قالب وکیل مست و الکلیِ استادِ جیمز استوارت ظاهر شد که نتیجه آن نامزدی دیگر برای اسکار بود. در سال ۱۹۶۲ اوکانل نقش پدرِ شخصیت ال‌ویس پرسلی را در فیلم دنبال کردن آن رویا ایفا کرد و در سال ۱۹۶۴ نیز در فیلم پچ‌پچ کردن پسرعموها در فیلم پرسلی ظاهر شد.

اوکانل در طول دهه ۱۹۶۰ به حضور در نقش‌های مکملِ منتخب در تلویزیون و فیلم‌ها ادامه داد، اما از حضور در یک سریال تلویزیونی ثابت خودداری کرد و منتظر ماند تا زمانی که بتواند از تضمین نام خود در صدر فهرست بازیگران اطمینان حاصل کند. او در قسمت «کمی عصبانیت چیز خوبی است» در سال ۱۹۶۴ در درام پزشکی شبکه ای‌بی‌سی با موضوع روان‌پزشکی، یعنی سریال نقطه فروپاشی، در نقش جوزف بیلور ظاهر شد. این بازیگر نقش مردی را که متوجه می‌شود پدر ۹۹ ساله‌ی او در یک کوه یخ منجمد شده است، در کمدی موقعیت سال ۱۹۶۷ با عنوان صد سال دوم پذیرفت، با این فرض که طبق توافق با تهیه‌کنندگان، نام او در صدر فهرست بازیگران قرار خواهد گرفت. اما در عوض، صدر فهرست به تازه‌وارد، مونته مارکام، که نقش دوگانه پدر و پسرِ اوکانل را بازی می‌کرد، اختصاص یافت. اوکانل تا جایی که انتظار می‌رفت، این کاهش رتبه در فهرست بازیگران را پذیرفت، اما دیگر هرگز به حرف هیچ مدیر هالیوودی اعتماد نکرد.

بیماری، اوکانل را مجبور کرد تا در اواسط دهه ۷۰ حضورهای بازیگری خود را به میزان قابل توجهی کاهش دهد، اما او به عنوان چهره تبلیغاتی، یعنی یک داروساز مهربان که سخنگوی خمیردندان کرست بود، مشغول کار ماند. در زمان مرگ او بر اثر بیماری آلزایمر در کالیفرنیا در مه ۱۹۸۱، اوکانل به انتخاب خودش، تنها در همین تبلیغات ظاهر می‌شد.

اوکانل در قبرستان کالواری در کوئینزِ نیویورک به خاک سپرده شد.