ان میلر

جانی لوسیل کولیر (۱۲ آوریل ۱۹۲۳ – ۲۲ ژانویه ۲۰۰۴) که با نام هنری ان میلر شناخته می‌شد، رقصنده، خواننده و بازیگر آمریکایی بود. او بیش از هر چیز برای همکاری‌هایش در فیلم‌های موزیکال کلاسیک هالیوود در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ شناخته می‌شود.

میلر در سال ۱۹۳۶ و در ۱۳ سالگی، به عنوان یک دختر نمایش در بال تبارین مشغول به کار شد. او به عنوان رقصنده در باشگاه گربه سیاه در سانفرانسیسکو استخدام شد (گفته می‌شود او به آن‌ها گفته بود ۱۸ ساله است). آنجا بود که لوسیل بال و بنی روبین، استعدادیاب و کمدین، او را کشف کردند (هرچند برخی منابع می‌گوینده این اتفاق در بال تبارین رخ داده است). این موضوع باعث شد میلر در سال ۱۹۳۶ و در ۱۳ سالگی، قراردادی با آر‌کی‌او امضا کند (او همچنین به آن‌ها گفته بود ۱۸ ساله است و ظاهراً با کمک پدرش گواهی ولادتی جعلی با نام «لوسی ان کولیر» ارائه داده بود) و تا سال ۱۹۴۰ در آنجا ماند.

در سال ۱۹۴۱، او با کلمبیا پیکچرز قرارداد بست و با شروع از فیلم زمان برای ریتم، از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ در ۱۱ فیلم موزیکال درجه B بازی کرد. در ژوئیه ۱۹۴۵، در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان در اقیانوس آرام در جریان بود، او با لباس شنا در مجله یانک به عنوان یک مدل پین‌آپ ظاهر شد. او در سال ۱۹۴۶ قرارداد خود را با یک فیلم درجه A به نام هیجان برزیل به پایان رساند. تبلیغ این فیلم در مجله لایف، پاهای میلر را در جورابی قرمز بزرگ با پاپیون، به عنوان حرف T در کلمه هیجان نشان می‌داد. او سرانجام با بازی در فیلم‌های موزیکال مترو-گلدوین-مایر مانند رژه عید (۱۹۴۸)، در شهر (۱۹۴۹) و مرا ببوس کیت (۱۹۵۳) به اوج شهرت رسید.

میلر به سرعت در رقص تپ معروف بود. تبلیغ‌کنندگان استودیو بیانیه‌های مطبوعاتی‌ای منتشر می‌کردند و مدعی بودند او می‌تواند در دقیقه ۵۰۰ ضربه تپ بزند، اما در حقیقت، صدای این ۵۰۰ ضربه بسیار سریع در مرحله پس‌تولید تکرار می‌شد. از آنجایی که کف سالن‌های نمایش واکس زده شده و برای کفش‌های معمولی تپ بسیار لیز بود، او مجبور بود با کفش‌هایی که زیره‌شان آجری بود برقصد. او بعدها هنگام تماشای فیلم، صدای ضربات تپ را بازپخش می‌کرد و در واقع روی یک «تخته تپ» می‌رقصید تا قدم‌هایش با فیلم هماهنگ باشد.

دوران فعالیت سینمایی او در سال ۱۹۵۶ با کاهش قدرت سیستم استودیویی در برابر تلویزیون، عملاً به پایان رسید، اما او در تئاتر و تلویزیون فعال ماند. او در سال ۱۹۶۹ در موزیکال مام در برادوی بازی کرد که در آن با یک قطعه رقص تپ که مخصوص او ساخته شده بود، تماشاگران را خیره کرد. در سال ۱۹۷۹، او به همراه میکی رونی، از پیشکسوتان قدیمی ام‌جی‌ام، در نمایش برادوی اسگرا بیبیز تماشاگران را شگفت‌زده کرد که پس از اجرای برادوی، تور گسترده‌ای را در ایالات متحده برگزار کرد. در سال ۱۹۸۳، او برای فعالیت‌هایش در تئاتر شیکاگو، جایزه سارا سیدونز را از آن خود کرد. او در قسمت ویژه‌ای از کشتی عشق در سال ۱۹۸۲ ظاهر شد و در روایتی که در آن نقش اقوام مسن شخصیت‌های اصلی نمایش را بازی می‌کردند، در کنار اسطوره‌های دیگر دنیای نمایش، اتل مرمن، کارول چنینگ، دلا ریس، ون جانسون و کب کالاو قرار گرفت. آخرین اجرای او روی صحنه، تولید سال ۱۹۹۸ اثر استیون ساندهایم یعنی فولیز بود که در آن نقش کارلوتا کمپین سرسخت را بازی کرد و برای اجرای آهنگ من هنوز اینجا هستم، تحسین‌های بسیار دریافت کرد.

به خاطر خدماتش به صنعت سینما، میلر ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در خیابان هالیوود شماره ۶۹۱۴ دارد. در سال ۱۹۹۸، ستاره طلایی نخل در پیاده‌روی ستارگان پالم اسپرینگز در کالیفرنیا به او اختصاص یافت. برای بزرگداشت نقش میلر در رقص، موسسه اسمیتسونین جفت کفش‌های تپ مورد علاقه او را که با شوخی آن‌ها را مو و جو نامیده بود، به نمایش گذاشته است.