جودی فاستر

آلیشا کریستین «جودی» فاستر (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۶۲)، بازیگر و فیلمساز آمریکایی است. او برنده جوایز متعددی از جمله دو جایزه اسکار، سه جایزه بفتا، سه جایزه گلدن‌گلوب و یک جایزه انجمن بازیگران سینما است. او برای فعالیت‌هایش در مقام تهیه‌کننده و کارگردان، نامزد دریافت جایزه امی پرایم‌تایم شده است. وی همچنین افتخارات بی‌شماری همچون جایزه سیسیل بی. دمیل گلدن‌گلوب در سال ۲۰۱۳ را کسب کرده، در سال ۲۰۱۶ در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نام خود را ثبت کرد و در سال ۲۰۲۱ برنده جایزه نخل طلایی افتخاری جشنواره فیلم کن شد.

فاستر فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان مدل کودک و سپس به‌عنوان ستاره نوجوان در فیلم‌های مختلف دیزنی، از جمله ناپلئون و سامانتا (۱۹۷۲)، جمعه عجیب (۱۹۷۶) و کندل‌شو (۱۹۷۷) آغاز کرد. او در فیلم کمدی‌درام آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند (۱۹۷۴) ساخته مارتین اسکورسیزی بازی کرد و در راننده تاکسی (۱۹۷۶) بار دیگر با او همکاری کرد؛ نقشی که برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. از دیگر فیلم‌های دوران آغازین او می‌توان به تام سایر (۱۹۷۳)، باگزی مالون (۱۹۷۶)، دختر کوچکی که پایین کوچه زندگی می‌کند (۱۹۷۶)، کارنی (۱۹۸۰) و روباه‌ها (۱۹۸۰) اشاره کرد.

فاستر پس از تحصیل در دانشگاه ییل، به نقش‌های اصلی و پخته تغییر مسیر داد و برای ایفای نقش قربانی تعرض در متهم (۱۹۸۸) و کلاریس استارلینگ در سکوت بره‌ها (۱۹۹۱)، دو جایزه اسکار دریافت کرد. او همچنین برای فیلم نل (۱۹۹۴) نامزد جایزه شد. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به سامرزبی (۱۹۹۳)، ماوریک (۱۹۹۴)، تماس (۱۹۹۷)، آنا و پادشاه (۱۹۹۹)، اتاق پناهگاه (۲۰۰۲)، نقشه پرواز (۲۰۰۵)، مرد نفوذی (۲۰۰۶)، زن شجاع (۲۰۰۷)، جزیره نیم (۲۰۰۸)، کشتار (۲۰۱۱)، تبعیض (۲۰۱۳)، هتل آرتمیس (۲۰۱۸) و موریتانیایی (۲۰۲۱) اشاره کرد.

او اولین تجربه کارگردانی خود را با مرد کوچک تیت (۱۹۹۱) رقم زد و از آن زمان فیلم‌هایی چون خانه‌ای برای تعطیلات (۱۹۹۵)، دبیور (۲۰۱۱) و غول پول (۲۰۱۶) را کارگردانی کرده است. وی در سال ۱۹۹۲ شرکت تولید فیلم خود، اِگ پیکچرز را تأسیس کرد. او برای تهیه‌کنندگی بیبی دنس (۱۹۹۹) و کارگردانی قسمت «درخواست لزبین رد شد» از سریال او رنگ است سیاه در سال ۲۰۱۴، دو جایزه امی پرایم‌تایم دریافت کرد. او همچنین کارگردانی قسمت‌هایی از داستان‌هایی از نیمه‌ی تاریک، خانه کاردها، آیینه سیاه و داستان‌هایی از لوپ را بر عهده داشته است.

حیات خصوصی فاستر در سال ۱۹۹۱، زمانی که نشریاتی همچون اوت‌ویک و ویلیج ویس در اعتراض به ادعای همجنس‌گراستیزی و ترنس‌فوبی در فیلم سکوت بره‌ها، مدعی شدند که او همجنس‌گرا است، به موضوع بحث‌های عمومی تبدیل شد. او در سال ۲۰۰۷ در سخنرانی‌ای در مراسم صبحانه «زنان در سرگرمی» که توسط هالیوود ریپورتر برای تجلیل از او برگزار شد، رابطه ۱۴ ساله‌اش با سیدنی برنارد را علناً تأیید کرد. در سال ۲۰۱۳، او پس از دریافت جایزه سیسیل بی. دمیل در هفتادمین دوره جوایز گلدن‌گلوب، در سخنرانی خود به تصمیمش برای آشکارسازی مسائل شخصی خود پرداخت که منجر شد بسیاری از رسانه‌ها او را همجنس‌گرا توصیف کنند. برخی منابع خاطرنشان کرده‌اند که او در سخنرانی خود از واژه‌های «همجنس‌گرا» یا «لزبین» استفاده نکرد.