گریس کلی

گریس پاتریشیا کلی (۱۲ نوامبر ۱۹۲۹ – ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲) بازیگر آمریکایی بود که پس از ایفای نقش در چندین فیلم مهم در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۵۰، با ازدواج با شاهزاده رانیه سوم در آوریل ۱۹۵۶، به پرنسس موناکو تبدیل شد.

کلی در یک خانواده برجسته کاتولیک در فیلادلفیا متولد شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی دراماتیک آمریکا در سال ۱۹۴۹، حضور در تولیدات تئاتری و پخش‌های تلویزیونی در شهر نیویورک را آغاز کرد. او با بازی در فیلم ماجراجایی-رومانتیکِ «موگامبو» (۱۹۵۳) ساخته جان فورد، که برای آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد، به شهرت رسید. او برای بازی در درام «دختر روستایی» (۱۹۵۴) برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. از دیگر آثار برجسته او می‌توان به وسترن «نیمروز» (۱۹۵۲)، کمدی رمانتیک «جامعه بالا» (۱۹۵۶) و سه اثر مهیج و معمایی متوالی از آلفرد هیچکاک یعنی «ام را به نشانه مرگ بگیر» (۱۹۵۴)، «پنجره پُشتی» (۱۹۵۴) و «برای گرفتن یک دزد» (۱۹۵۵) اشاره کرد.

کلی در سن ۲۶ سالگی برای ازدواج با رانیه از بازیگری کناره‌گیری کرد و وظایف خود را به عنوان پرنسس موناکو آغاز نمود. این زوج سه فرزند داشتند: پرنسس کارولین، شاهزاده آلبر و پرنسس استفانی. فعالیت‌های خیریه او بر کودکان و هنر متمرکز بود. در سال ۱۹۶۴، او بنیاد پرنسس گریس را برای حمایت از هنرمندان محلی تأسیس کرد. سازمان او برای حقوق کودکان، یعنی «آماده موندیا»، جایگاه مشاور در یونیسف و یونسکو را به دست آورد. آخرین مشارکت سینمایی گریس در فیلم مستند «کودکان خیابان تئاتر» (۱۹۷۷) به کارگردانی رابرت دورنلم بود که در آن نقش راوی را ایفا کرد. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند شد.

کلی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲ در سن ۵۲ سالگی در بیمارستان موناکو بر اثر جراحات ناشی از تصادف رانندگی که روز قبل رخ داده بود، درگذشت. نام او در جایگاه سیزدهم فهرست ۲۵ ستاره بزرگ زن سینمای کلاسیک هالیوود در مؤسسه فیلم آمریکا قرار دارد. پسر او، شاهزاده آلبر، در سال ۱۹۸۴ به تأسیس جوایز پرنسس گریس برای تقدیر از هنرمندان نوظهور در زمینه‌های فیلم، تئاتر و رقص کمک کرد.