ورنر هرتسوگ

ورنر هرتسوگ (زاده ۵ سپتامبر ۱۹۴۲) کارگردان، فیلمنامه‌نویس، نویسنده، بازیگر و کارگردان اپرای آلمانی است که به‌عنوان پیشگام سینمای نو آلمان شناخته می‌شود. فیلم‌های او اغلب شخصیت‌های اصلی بلندپرواز با رویاهای غیرممکن، افرادی با استعدادهای منحصربه‌فرد در زمینه‌های گمنام، یا افرادی در تضاد با طبیعت را به تصویر می‌کشند. او به‌خاطر فرآیند فیلم‌سازی منحصربه‌فردش، مانند نادیده گرفتن استوری‌بورد، تأکید بر بداهه‎پردازی و قرار دادن بازیگران و عوامل در موقعیت‌های مشابه با شخصیت‌های فیلم‌هایش، شهرت دارد.

هرتسووگ کار روی اولین فیلم خود، هراکلس را در سال ۱۹۶۱، زمانی که نوزده سال داشت، آغاز کرد. از آن زمان تاکنون، او بیش از شصت فیلم بلند و مستند ساخته، نوشته و کارگردانی کرده است، از جمله آگویته، خشم خدا (۱۹۷۲)، معمای کاسپار هاوزر (۱۹۷۴)، قلب شیشه‌ای (۱۹۷۶)، استروسزک (۱۹۷۷)، نوسفراتو خون‌آشام (۱۹۷۹)، فیتزکارالدو (۱۹۸۲)، کبرا ورده (۱۹۸۷)، درس‌های تاریکی (۱۹۹۲)، دیتر کوچک نیاز به پرواز دارد (۱۹۹۷)، بهترین دشمن من (۱۹۹۹)، شکست‌ناپذیر (۲۰۰۰)، مرد گریزلی (۲۰۰۵)، ملاقات‌ها در انتهای جهان (۲۰۰۷)، ستوان بد: بندر نیواورلئان (۲۰۰۹) و غار رویاهای فراموش‌شده (۲۰۱۰). او بیش از ده کتاب نثر منتشر کرده و به همان تعداد اپرا کارگردانی کرده است.

فرانسوا تروفو، فیلمساز فرانسوی، زمانی هرتسوگ را «مهم‌ترین کارگردان زنده‌ی سینما» نامید. راجر اِبرت، منتقد فیلم آمریکایی، گفته است که هرتسوگ «هرگز حتی یک فیلم هم نساخته که دچار سازش شده باشد، شرم‌آور باشد، به دلایل عمل‌گرایانه ساخته شده باشد یا بی‌جذابیت باشد. حتی شکست‌های او نیز تماشایی هستند.» او در سال ۲۰۰۹ توسط مجله تایم به‌عنوان یکی از ۱۰۰ شخصیت پرنفوذ جهان انتخاب شد.»