کلاوس کینسکی

کلاوس کینسکی (متولد کلاوس گونتر کارل ناکزینسکی؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۲۶ – ۲۳ نوامبر ۱۹۹۱) بازیگر آلمانی بود.

او که به همان اندازه برای سبک بازی پرالتهاب و همچنین شخصیت غیرعادی و بی‌ثباتش در پشت صحنه شهرت داشت، در طول دوران حرفه‌ای ۴۰ ساله‌اش از ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۸، در بیش از ۱۳۰ نقش سینمایی ظاهر شد. او بیش از همه برای بازی در پنج فیلم از کارگردانی ورنر هرتزوگ بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷ (آگیره، خشم خدا؛ نیسترافاتو خون‌آشام؛ وویچک؛ فیتزکارالدو؛ و کبرا ورده) شناخته می‌شود؛ هرتزوگ بعدها رابطه پرآشوب آن‌ها را در مستند بهترین دشمن من روایت کرد.

نقش‌های کینسکی طیف گسترده‌ای از ژانرها، زبان‌ها و ملیت‌ها، از جمله وسترن‌های اسپگتی، فیلم‌های ترسناک، فیلم‌های جنگی، درام‌ها و فیلم‌های جنایی ادگار والاس را در بر می‌گرفت. شهرت بدنام او با چندین فعالیت خلاقانه عجیب همراه بود، از جمله یک نمایش تک‌نفره بر اساس زندگی عیسی مسیح، فیلم زندگی‌نامه‌ای از نیکولو پاگانینی نوازنده ویولن که خودش کارگردانی و بازیگری آن را بر عهده داشت، و بیش از بیست آلبوم سخنرانی.

کینسکی مستعد فوران‌های احساسی و اغلب خشونت‌آمیز علیه کارگردانان و هم‌بازی‌های خود بود که با تاریخچه بیماری روانی او نیز پیچیده‌تر می‌شد. هرتزوگ او را «یکی از بزرگ‌ترین بازیگران قرن، اما در عین حال یک هیولا و یک بلای بزرگ» توصیف کرد. پس از درگذشت او، اتهاماتی مبنی بر آزار جسمی و رفتارهای نامتعارف وی نسبت به دخترانش، پولا و ناستاسیا، مطرح گردید. شهرت و آثار پرحجم او به دنبال‌کنندگان پرشور زیادی پیدا کرده و منجر به ایجاد شهرتی به عنوان یک نماد محبوب گشته است.