رند بروکس

آرلینگتون رند بروکس جونیور (۲۱ سپتامبر ۱۹۱۸ – ۱ سپتامبر ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون بود.

بروکس در رایت سیتی، میزوری به دنیا آمد. او پسر آرلینگتون رند بروکس، یک کشاورز، بود. او و مادرش وقتی چهار ساله بود به لس‌آنجلس نقل مکان کردند، هرچند او همچنان تابستان‌ها را در رایت سیتی می‌گذراند. بروکس تا دهه ۱۹۵۰، یعنی تا زمان مرگ پدرش در سال ۱۹۵۰ و پس از آن نیز، همچنان به بازدید از زادگاهش، رایت سیتی، ادامه داد. مادر و پدربزرگ او بازیگر بودند.

بروکس پس از ترک مدرسه، در ام‌جی‌ام (MGM) تست بازیگری داد و نقش کوچکی در فیلم عشق اندی هاردی (۱۹۳۸) به او داده شد. شهرت بزرگ او با ایفای نقش چارلز همیلتون در فیلم بر باد رفته (۱۹۳۹) حاصل شد؛ نقشی که بعدها اعتراف کرد از آن بیزار بود، چرا که می‌خواست نقش‌های مردانه‌تری بازی کند. او تحت قرارداد با ام‌جی‌ام هفته‌ای ۱۰۰ دلار دستمزد می‌گرفت، اما زمانی که برای فیلم بر باد رفته به کمپانی سلزنیک اینترنشنال پیکچرز قرض داده شد، هفته‌ای ۵۰۰ دلار درآمد داشت.

پس از بر باد رفته، او نقش‌های نسبتاً کوچکی در فیلم‌های دیگر از جمله نوزادان در بازو داشت و سپس در اواسط دهه ۱۹۴۰ نقش ثابت لاکی را در مجموعه فیلم‌های وسترن هاپ‌لون کَسیدی بازی کرد؛ بروکس جانشین راسل هایدن در این نقش شد. از جمله فیلم‌هایی که ویلیام بوید نقش هاپ‌لون را در آن‌ها ایفا می‌کرد، می‌توان به تعطیلات هاپی، مرده‌ها رؤیا نمی‌بینند و دردسر قرض گرفته‌شده اشاره کرد. او برای بازی در فیلم طلای احمقانه مورد توجه مثبت قرار گرفت و مجله واریتی گزارش داد که او «کاری عالی» انجام داده است. او در نسخه‌های ادیت‌شده و نیم‌ساعته برخی از این فیلم‌ها، در ۱۲ قسمت از ۵۲ قسمت سریال تلویزیونی هاپ‌لون کسیدی ظاهر شد.

در سال ۱۹۴۸، او در فیلم سیاه و سفید و کم‌هزینه بانوان گروه سرآواز ساخته شرکت کلمبیا پیکچرز، در کنار آدل جرجنز و مرلین مونرو بازی کرد. بروکس اولین بازیگری شد که با مونرو، که چند سال بعد به یکی از بزرگترین ستاره‌های سینمای جهان تبدیل شد، بوسه‌ای صحنه ای داشت. این فیلم که تنها در ۱۰ روز فیلم‌برداری شد، بلافاصله پس از اتمام، اکران گردید. مجله واریتی بازی او در فیلم مشت فولادی (۱۹۵۲) را «قابل قبول» خواند.

تلویزیون فرصت‌های جدیدی را فراهم کرد که باز هم اغلب در ژانر وسترن بود. او در سریال تلویزیونی ماجراهای رین تین تین در دهه ۱۹۵۰، نقش گروهبان رندی بون را بازی کرد. بروکس در سریال‌های وسترن دهه ۱۹۵۰ از جمله غارتگران مک‌کنزی، تک‌اسب‌سوار، مِوریک، دودکش و بنانزا نقش‌های مهمانی داشت. او همچنین دو بار در سریال ماجراجویانه توزیع‌شده نجات ۸ و نیز در سریال درام دادگاهی پری میسون در شبکه سی‌بی‌اس (CBS) ظاهر شد.

در سال ۱۹۶۲، او فیلمی درباره سگ‌های شجاع به نام قلب خرس کارگردانی و تهیه‌گری کرد، اما فیلم به دلیل دخالت مدیر برنامه‌های او در جرایمی چون جعل و رشوه‌خواری، درگیر مشکلات قانونی شد. فیلم سرانجام در سال ۱۹۷۸ با عنوان افسانه شمال‌غرب اکران شد.

پس از ترک دنیای نمایش، بروکس یک شرکت آمبولانس خصوصی را در گلندیل کالیفرنیا اداره کرد. او اظهار داشت که «بیش از هر کس دیگری در فیلم‌ها مرده است» و با اینکه هرگز در دنیای نمایش خیلی بزرگ نشده بود، مایل به بازگشت به آن بود. بروکس در سال ۱۹۹۴ شرکت آمبولانس را فروخت و در مزرعه خود در دره سانتا اینز بازنشسته شد، جایی که به پرورش اسب‌های قهرمان اندلسی می‌پرداخت. او در سال ۱۹۹۲، همراه با آن رادرفورد و فرد کرین، در یک گردهمایی از عوامل فیلم بر باد رفته برای سالگرد تولد کلارک گیبل در کادیز، اوهایو شرکت کرد.

در اول سپتامبر ۲۰۰۳، بروکس در سانتا اینز، کالیفرنیا درگذشت.