هنری دانیل

چارلز هنری دانیل (۵ مارس ۱۸۹۴ – ۳۱ اکتبر ۱۹۶۳) بازیگر انگلیسی بود که دوران حرفه‌ای طولانی و معتبری هم در تئاتر و هم در سینما داشت. او شاید بیشتر برای نقش‌های شرورانه در فیلم‌هایی مثل دیکتاتور بزرگ، داستان فیلادلفیا و شاه صقر شناخته شده باشد. به دانیل فرصت‌های کمی برای بازی در نقش‌های «آدم خوب» داده شد، از جمله نقش مکمل فرانتس لیست در فیلم زندگی‌نامه‌ای آواز عشق (۱۹۴۷). نام خانوادگی او گاهی «دانیل» نوشته می‌شود.

اولین حضور دانیل در سینما در سال ۱۹۲۹ در فیلم حسادت بود. او در فیلم معمای شرلوک هولمز با بازی بازیل راثبون و نایجل بروس، یعنی زن سبز (۱۹۴۵)، در نقش پروفسور موریارتی ظاهر شد. او در فیلم‌های دیگری همچون دیکتاتور بزرگ (۱۹۴۰) ساخته چارلی چاپلین (در نقش گاربتش، که تلفظش شبیه کلمه «زباله» است و پارودی جوزف گوبلز محسوب می‌شود) و کالبدکُش (۱۹۴۵، با بازی بوریس کارلوف و بلا لوگوسی) نیز حضور داشت؛ همچنین در دو فیلم دیگر از مجموعه شرلوک هولمز با بازی بازیل راثبون، یعنی صدای وحشت (۱۹۴۲) و شرلوک هولمز در واشینگتن (۱۹۴۳) در کنار جورج زوکو، که او نیز نقش موریارتی را بازی می‌کرد، ظاهر شد.

دانیل در فیلم کامیل (۱۹۳۶) در نقش بارون دو وارویلِ رذل در برابر گرتا گاربو بازی کرد. یکی دیگر از پیروزی‌های اولیه او، ایفای نقش سیسیل در زندگی خصوصی الیزابت و اِسِکس (۱۹۳۹) بود. او همچنین در فیلم شاه صقر (۱۹۴۰)، در نقش لرد ولفینگامِ خائن (که هیچ نسبتی با فرانسیس والسینگام ندارد) بازی کرد و با ارول فلین در نبردی که اغلب یکی از تماشایی‌ترین دویل‌های شمشیرزنی فیلم‌برداری شده در تاریخ شناخته می‌شود، مبارزه کرد. وقتی مایکل کورتیز او را برای این فیلم انتخاب کرد، هنری دانیل در ابتدا مخالفت کرد چون شمشیربازی بلد نبود. کورتیز دوئل اوج داستان را با استفاده از سایه‌ها و نماهای از روی شانه، و با استفاده از یک بدل که در کنار فلین شمشیرزنی می‌کرد و برش‌های خلاقانه میان چهره‌های آن‌ها، به سرانجام رساند.

در اواخر جنگ جهانی دوم، او در یکی از به‌یادماندنی‌ترین نقش‌های سینمایی خود، یعنی نقش مستبد آقای براکلهرست در جین ایر (۱۹۴۴) در مقابل جوآن فونتین که نقش ایر را بازی می‌کرد، ظاهر شد. در همان سال، او در فیلم مظنون در نقش همسایه باج‌گیر چارلز لاتون ظاهر شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، او فعالیت‌های تلویزیونی زیادی داشت و همچنین در نقش دکتر امیل زوریخِ شرور در فیلم چهار جمجمه جاناتان دریک (۱۹۵۹) ساخته ادوارد ال. کان، و در قسمتی از سریال ماوریک با عنوان پپی در مقابل جیمز گارنر در همان سال، بازی کرد. او یک حرفه‌ای تمام‌عیار بود؛ همیشه در زمان نیاز در صحنه حضور داشت و وقتی فیلم‌برداری با تأخیر مواجه می‌شد، بی‌صبر می‌شد. دانیل که به دلیل لحن خشک و کنایه‌آمیزش بسیار مورد تقاضا بود، به راحتی از فیلم‌های پرهزینه، مانند شورش در کشتی بونتی (۱۹۶۲) (بدون ذکر نام در تیتراژ)، به تلویزیون تغییر مسیر می‌داد. در سال ۱۹۵۷، دانیل در مجموعه آنتولوژی تلویزیونی ان‌بی‌سی، نمایش جوزف کاتن، در قسمت محاکمه سرهنگ بلاد با بازی مایکل وایلدینگ در نقش اصلی، در نقش شاه چارلز دوم انگلستان ظاهر شد. او در همان سال در فیلم شاهدی برای محاکمه (۱۹۵۷)، نقش وکیل راهنما برای وکیل اصلی چارلز لاتون را بازی کرد.

این بازیگر مدعی بود یکی از نقش‌های مورد علاقه او، نقش سرپرست تونی کرتی در فیلم تحسین‌شده مستر کوری (۱۹۵۷) ساخته بلیک ادواردز بود؛ یعنی زمانی که دوران حرفه‌ای آن بازیگر آشکارا رو به کاهش بود، اما دانیل برخی از بهترین و ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم را حفظ کرد: «یک جنتلمن هرگز دست درازی نمی‌کند. ادب، مستر کوری. من آن را در هر شرایطی پیش‌نیاز می‌دانم.»