چارلز لین

چارلز لین (با نام اصلی چارلز گرستل لوییسون؛ ۲۶ ژانویه ۱۹۰۵ – ۹ جولای ۲۰۰۷) بازیگر نقش‌های مکمل آمریکایی و صدساله‌ای بود که دوران فعالیت حرفه‌ای‌اش ۷۷ سال به طول انجامید. لین آخرین اجرای خود را در سن ۱۰۱ سالگی به عنوان راوی در سال ۲۰۰۶ انجام داد. لین در فیلم‌های بسیاری از فرانک کاپرا ظاهر شد، از جمله «نمی‌توانی آن را با خود ببری» (۱۹۳۸)، «آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود» (۱۹۳۹)، «آرسنیک و توری قدیمی» (۱۹۴۴)، «چه زندگی شگفت‌انگیزی» (۱۹۴۶) و «سوار شدن در ارتفاع بالا» (۱۹۵۰). او بازیگر مکمل مورد علاقه لوسیل بال بود، که اغلب از او به عنوان یک شخصیت مقتدر و جدی و رقیب کمدی برای شخصیت حواس‌پرت او در سریال‌های تلویزیونی‌اش یعنی «من لوسیل را دوست دارم»، «ساعت کمدی لوسی و دسی» و «نمایش لوسی» استفاده می‌کرد. اولین فیلم او از بیش از ۲۵۰ فیلم، بازی در نقش متصدی هتل در «پول هوشمند» (۱۹۳۱) با بازی ادوارد جی. رابینسون و جیمز کگنی بود.