ولفگانگ رایترمن

ولفگانگ رایترمن (۲۶ ژوئن ۱۹۰۹ – ۲۲ می ۱۹۸۵) انیماتور و فیلم‌ساز آلمانی-آمریکایی بود. او در سال ۱۹۳۴، همراه با وارد کیمبال و میلت کال که بعدها از اسطوره‌های دیزنی شدند، کار در دیزنی را آغاز کرد. این سه نفر در تعدادی از انیمیشن‌های کوتاه و کلاسیک دیزنی، از جمله کنسرت گروه، سرزمین موسیقی و فیل اِلمر، با هم همکاری کردند و در مجموع، رایترمن در فیلم‌های بلند مختلفی که از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۱ تولید شدند، از سفیدبرفی و هفت کوتوله (برده در آینه جادویی) گرفته تا روباه و سگ شکاری (تهیه کردن مشترک)، فعالیت داشت. او صحنه اوج نبرد دایناسورها در مراسم بهار اثر ایگور استراوینسکی در فیلم فانتازیا، تعقیب سوارکار بی‌سر در بخش «افسانه‌ی اسلیپی هالو» در ماجراهای ایکاباد و آقای کرم، تمساح در پیتر پن و مالهفیسنت به عنوان یک اژدها در زیبای خفته (سه مورد اول را انیمیت کرد و مورد آخر را کارگردانی نمود) را انجام داد. با شروع فیلم صد و یک سگ خالدار در سال ۱۹۶۱، «وولی»، همان‌طور که دوستانش او را صدا می‌زدند، به عنوان مدیر اصلی انیمیشن دیزنی خدمت کرد. یکی از آثار رایترمن، انیمیشن کوتاه وینی پو و روز طوفانی محصول ۱۹۶۸، برنده جایزه اسکار بهترین انیمیشن کوتاه شد. او همچنین به عنوان تهیه‌کننده و مدیر سکانس فعالیت می‌کرد و در فیلم بلند راننده‌ی بی‌میل محصول ۱۹۴۱، خودش را بازی کرد. هر سه پسر رایترمن — بروس، ریچارد و رابرت — صداپیشگی شخصیت‌های دیزنی از جمله ماگلی در کتاب جنگل، کریستوفر رابین در وینی پو و درخت عسل، و وارت در شمشیر در سنگ را بر عهده داشتند. رایترمن چندین فیلم بلند انیمیشنی دیزنی از جمله صد و یک سگ خالدار (۱۹۶۱)، شمشیر در سنگ (۱۹۶۳)، کتاب جنگل (۱۹۶۷)، گربه های اشرافی (۱۹۷۰)، رابین هود (۱۹۷۳) و نجات‌دهندگان (۱۹۷۷) را کارگردانی کرد. او همچنین برای استفاده‌ی مجدد از انیمیشن در فیلم‌هایی که خودش کارگردانی می‌کرد شناخته می‌شود. به گفته‌ی فلوید نورمن، این کار تنها یکی از ویژگی‌های او بود و هیچ ارتباطی با صرفه‌جویی در زمان یا هزینه نداشت: «وولی کارگردان ما در کتاب جنگل بود. استفاده‌ی مجدد فقط ویژگی وولی بود. او هرگز این کار را برای صرفه‌جویی در پول انجام نمی‌داد. واقعاً فکر نمی‌کنم