اچ. بی. وارنر

هنری بایران وارنر (که اغلب با نام اچ. بی. وارنر شناخته می‌شود) بازیگر انگلیسی بود. او تجسم سینمایی نهایی حضرت عیسی مسیح در فیلم پادشاه شاهان (۱۹۲۷) ساخته سیسیل بی. دمیل بود. او در ۲۶ اکتبر ۱۸۷۵ در لندن و در خانواده‌ای برجسته در حوزه تئاتر متولد شد. پدر او چارلز وارنر و پدربزرگش جیمز وارنر بودند که هر دو بازیگران برجسته انگلیسی بودند. او پس از مرگ جی. بی. وارنر بر اثر بیماری سل در سن ۲۹ سالگی، جایگزین او در نقش عیسی در فیلم پادشاه شاهان (۱۹۲۷) شد. (جی. بی. برادر هنری نبود. جی. بی. نام خانوادگی حرفه‌ای «وارنر» را به این دلیل انتخاب کرده بود که خانواده هنری او را پناه داده بودند.)

خانواده هنری وارنر می‌خواستند او پزشک شود و او از دانشگاه لندن فارغ‌التحصیل شد، اما در نهایت تحصیلات پزشکی خود را رها کرد. تئاتر در خون او بود و او پیش از پیوستن به گروه تئاتر ثابت پدرش، در پاریس و ایتالیا بازیگری آموخت و اولین حضور خود را در تولید انگلیسی نمایش «نوشیدن» تجربه کرد. او هنر خود را نزد پدرش صیقل داد.

وارنر پس از تورهای نمایشی در امپراتوری بریتانیا، در اوایل دهه ۱۹۰۰ به آمریکا رفت. او با نام هری وارنر، در ۲۴ نوامبر ۱۹۰۲ با بازی جیمز اونیل، پدر نویسنده نمایشنامه‌نویس اوگِن اونیل، نخستین حضور خود را در برادوی آمریکا در درام استعماری آمریکایی «آدری» در تئاتر هویت تجربه کرد. او در حضور بعدی خود در برادوی، در کمدی «پرستار مارجوری» (۱۹۰۶)، با نام اچ. بی. وارنر معرفی شد. او در طول دوران حرفه‌ای خود در ۱۳ تولید دیگر در برادوی حضور داشت، از نمایش دوگانه «سوزان در جستجوی شوهر» و «تراژدی یک مسکن» (همچنین ۱۹۰۶) گرفته تا «سکوت» در سال ۱۹۲۵.

او به سراغ فیلم‌های سینمایی رفت و نخستین حضور خود را در فیلم کوتاه هاپ آف تارا (۱۹۱۴) متعلق به استودیوی میوتوال تجربه کرد. همچنین در سال ۱۹۱۴، او در فیلم شکوننده روح (۱۹۱۴) که توسط سیسیل بی. دمیل برای استودیوی فیموس پلیرز لسکری نوشته شده بود، ظاهر شد؛ فیلمی که او سال قبل از آن را در برادوی بازی کرده بود. وارنر در فیلم‌های صامت به یک بازیگر نقش اصلی و ستاره تبدیل شد و با بازی در نقش عیسی در فیلم پادشاه شاهان (۱۹۲۷) ساخته دمیل، به اوج دوران حرفه‌ای خود رسید. بازی درخشان او در واقع با پرده صامت تقویت می‌شد، زیرا به مخاطب اجازه می‌داد تصور کند صدای عیسی چگونه است. وارنر در فیلم‌های صامت می‌توانست بسیار تاثیرگذار باشد، به‌ویژه در ملودرام سورل و پسر (۱۹۲۷) در نقش پدرِ کهنه‌سربازی که همه‌چیز را برای پسرش فدا می‌کند.

با ظهور فیلم‌های ناطق، او به یک بازیگر نقش‌های مکمل پرکار تبدیل شد. او که از بازیگران محبوب فرانک کبرا بود، در آقای دیدز به شهر می‌رود (۱۹۳۶) ظاهر شد. کبرا بار دیگر او را برای بازی انتخاب کرد و او برای بهترین بازیگر نقش مکمل در افق دور (۱۹۳۷) نامزد جایزه شد. او همچنین در شما نمی‌توانید آن را با خود ببرید (۱۹۳۸) و آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود (۱۹۳۹) ظاهر شد. از دیگر فیلم‌های ناطق مهم او می‌توان به شیطان و دانیل وبستر (۱۹۴۱) و بازگشت توپر (۱۹۴۱) اشاره کرد. به‌جز نقش عیسی، نقشی که امروزه بیش از همه با آن شناخته می‌شود، نقش آقای گاور در چه زندگی شگفت‌انگیزی (۱۹۴۶) است که در آن نقش داروساز را بازی می‌کرد؛ کسی که توسط جورج بیلی جوان (شخصیت جیمز استوارت در دوران کودکی) از انجام یک خطای دارویی مرگبار نجات می‌یابد. اچ. بی. وارنر در بلوار غروب (۱۹۵۰) در نقش خودش ظاهر شد. آخرین نقش دارای اعتبار او نقش آمیناداب در ده فرمان (۱۹۵۶) ساخته دمیل بود، که بازسازی نسخه صامت قبلی یعنی ده فرمان (۱۹۲۳) بود. آخرین نقش او، یک نقش کوتاه بدون ذکر نام در داربیز رنجرز (۱۹۵۸) بود.