چارلز براکت

چارلز ویلیام براکت (۲۶ نوامبر ۱۸۹۲ – ۹ مارس ۱۹۶۹) رمان‌نویس، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده آمریکایی بود. او در شانزده فیلم با بیلی وایلدِر همکاری کرد.

براکت فرزند مری اما کورلیس و ادگار ترومن براکت، سناتور ایالت نیویورک، وکیل و بانکدار، زاده ساراتوگا اسپرینگز در نیویورک بود. ریشه‌های خانواده او به ورود ریچارد براکت به مستعمره خلیج ماساچوست در سال ۱۶۲۹، نزدیک به منطقه فعلی اسپرینگ‌فیلد در ماساچوست، بازمی‌گشت. عموی مادرش، جورج هنری کورلیس، موتور جشن صدمین سالگرد را ساخت که برق نمایشگاه صدمین سالگرد در فیلادلفیا در سال ۱۸۷۶ را تأمین می‌کرد. او که در سال ۱۹۱۵ از کالج ویلیامز فارغ‌التحصیل شد، مدرک حقوق خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. او در طول جنگ جهانی اول به نیروهای اعزامی متفقین پیوست و نشان افتخار فرانسه را دریافت کرد. وی از نویسندگان پرکار نشریات ساطردی ایونینگ پوست، کولیرز و ونتی فیر بود و به عنوان منتقد درام برای نیویوکر کار می‌کرد. او پنج رمان نوشت: مشورت بی‌خدایان (۱۹۲۰)، آخر هفته (۱۹۲۵)، آن آخرین ضعف (۱۹۲۶)، مستعمره آمریکایی (۱۹۲۹) و کاملاً محاصره‌شده (۱۹۳۴).

براکت رئیس انجمن فیلمنامه‌نویسان (۱۹۳۸–۱۹۳۹) و آکادمی هنرها و علوم سینمایی (۱۹۴۹–۱۹۵۵) بود. او برای بیش از چهل فیلم نویسندگی و/یا تهیه‌کنندگی کرد، از جمله هر کس سهم خود را، نینوچکا، سرگرد و کوچک، فصل جفت‌گیری (۱۹۵۱)، نیاگارا، پادشاه و من، ده شمالی فردریک، آقای پنی‌پکر فوق‌العاده و دنیم آبی.

براکت از اوت ۱۹۳۶ همکاری با بیلی وایلدِر را آغاز کرد و فیلم‌های کلاسیک تعطیلی ازدست‌رفته و سانست بلوار را نوشت که هر دو برای فیلمنامه‌های خود برنده جایزه اسکار شدند. براکت فرآیند همکاری آن‌ها را چنین توصیف کرد: «کار این بود که ایده‌ای را پیشنهاد بدهی و ببینی که چگونه تکه‌تکه و مورد تحقیر قرار می‌گیرد. چند روز بعد، مناسب بود که با کمی تغییر، به عنوان ایده خود وایلدِر ارائه شود. وقتی با این روش کار کردن عادت کردم، زندگی‌مان ساده‌تر شد.»

همکاری او با وایلدِر در سال ۱۹۵۰ پایان یافت و براکت در کمپانی فاکس قرن بیستم به عنوان فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده مشغول به کار شد. فیلمنامه او برای تایتانیک (۱۹۵۳) جایزه اسکار دیگری برای او به ارمغان آورد.

او در سال ۱۹۵۸ جایزه اسکار افتخاری برای دستاوردهای مادام‌العمر دریافت کرد.

چارلز براکت در ۹ مارس ۱۹۶۹ درگذشت. خاطرات روزانه او که زندگی نویسندگی و اجتماعی‌اش را از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۹ پوشش می‌دهد، توسط آنتونی اسلاید تدوین و در کتاب او با عنوان این تصاویر بودند که کوچک کردند: چارلز براکت درباره بیلی وایلدِر و عصر طلایی هالیوود منتشر شد.