جان اف. سایتز

جان فرانسیس سایتز، A.S.C. (۲۳ ژوئن ۱۸۹۲ – ۲۷ فوریه ۱۹۷۹)، مدیر فیلم‌برداری و مخترع آمریکایی بود. او هفت بار برای جایزه اسکار نامزد شد.

دوران فعالیت سایتز در هالیوود در سال ۱۹۰۹ به‌عنوان دستیار آزمایشگاه در شرکت تولید فیلم اسینای در شیکاگو آغاز شد. او سپس به‌عنوان تکنسین آزمایشگاه در شرکت تولید فیلم آمریکایی (مشهور به «فلایینگ اِی») که آن هم در شیکاگو بود، مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۶، در دوران فیلم‌های صامت، او جایگاه خود را تثبیت کرد و با فیلم رودولف والنتینو، چهار سوار آخر زهکشی (۱۹۲۱)، به موفقیت‌های بزرگی دست یافت.

سایتز که مورد احترام کارگردان، بیلی وایلدر بود، در فیلم‌های نوآر غرامت مضاعف (۱۹۴۴)، تعطیلی ازدست‌رفته (۱۹۴۵) و بلوار غروب (۱۹۵۰) با او همکاری کرد و برای هر یک از آن‌ها نامزد جایزه اسکار شد.

او در سال ۱۹۲۹، یک سال به‌عنوان رئیس انجمن مدیران فیلم‌برداری آمریکا (A.S.C.) خدمت کرد؛ انجمنی که از سال ۱۹۲۳ عضو آن بود. انجمن A.S.C. جایزه میراث خود در سال ۲۰۰۲ را به نام سایتز نام‌گذاری کرد.

او علاوه بر یک گلدن گلوب و هفت نامزدی اسکار، جایزه مجله لوک را برای تعطیلی ازدست‌رفته، جایزه A.S.C را برای بلوار غروب دریافت کرد و در میان برندگان نخستین جایزه جورج از خانه جورج ایستمن برای خدمات برجسته به هنر سینما در سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۵ بود.

او در سال ۱۹۶۰ بازنشسته شد و خود را وقف اختراعات عکاسی کرد که برای آن‌ها ۱۸ حق اختراع ثبت کرد. یکی از نمونه‌های اختراعات سایتز، نمای مات است: یک نقاشی بزرگ به‌طور جداگانه فیلم‌برداری می‌شود و بعداً به یک سکانس اضافه می‌گردد تا فضا را گسترش دهد، جلوه‌هایی را اضافه کند و یا حس عمق در پس‌زمینه ایجاد کند. او همچنین به‌خاطر نوآوری‌هایش در نورپردازی کم‌سو که سبک فیلم نوآر را تقویت می‌کرد، شناخته شده بود.

او که همسرش فوت کرده بود، در سال ۱۹۳۴ با نویسنده فیلم‌نامه، ماری بویل ازدواج کرد؛ ماری دختر سایتز، مارگارت آلیس مارهوفر را بزرگ کرد و بعدها پسری نیز برای او به دنیا آورد، جان لورنس سایتز.