فریس وبستر

فریس وبستر (۲۹ آوریل ۱۹۱۲ – ۴ فوریه ۱۹۸۹) تدوینگر آمریکایی فیلم بود که حدود هفتاد و دو عنوان تدوین در کارنامه خود داشت. او برای کار در فیلم‌های جنگل تخته‌سیاه (۱۹۵۵)، کاندیدای منچوری (۱۹۶۲) و فرار بزرگ (۱۹۶۳) نامزد دریافت جایزه اسکار در بخش بهترین تدوین فیلم شد.

وبستر در ایالت واشینگتن بزرگ شد و دانشجوی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود که در آنجا ورزشکار برجسته رشته دو و میدانی بود. او در استودیوهای ام‌جی‌ام به‌عنوان تدوینگر آموزش دید و اولین عنوان فیلم بلند خود را در سال ۱۹۴۳ برای فیلم بچه هریگان دریافت کرد. وبستر در ام‌جی‌ام، شش فیلم را با کارگردانی وینسنته مینلی تدوین کرد: جریان زیرزمینی (۱۹۴۶)، مادام بوواری (۱۹۴۹)، پدر عروس (۱۹۵۰)، سود کوچک پدر (۱۹۵۱)، تریلر طولانی، طولانی (۱۹۵۴) و چای و همدردی (۱۹۵۶). بروس ایدر، منتقد فیلم، درباره مادام بوواری نوشته است که: «به‌ویژه تدوین فیلم در سکانس مجلس رقص، شاهکاری از هنر تدوینگر در خدمت داستان‌سرایی خویشتن‌دار و ظریف هالیوود قدیم بود.» در اواسط دهه ۱۹۵۰، او سه فیلم را با کارگردانی ریچارد بروکز تدوین کرد: جنگل تخته‌سیاه (۱۹۵۵)، چیزی باارزش (۱۹۵۷) و گربه روی شیروانی داغ (۱۹۵۸)؛ وبستر برای فیلم جنگل تخته‌سیاه نخستین نامزدی خود را برای جایزه اسکار دریافت کرد. آخرین فیلم او در ام‌جی‌ام شاهد کلیدی (۱۹۶۰) بود.

بروس ایدر نوشته است: «اگر قرار بود یک تدوینگر فیلم در دهه ۱۹۶۰ شایسته قدردانی عمومی باشد، آن شخص فریس وبستر بود.» وبستر سه فیلم از مجموعه «سه‌گانه پارانویا» ساخته کارگردان جان فرانکنشایمر را تدوین کرد: کاندیدای منچوری (۱۹۶۲)، هفت روز در ماه (۱۹۶۴) و ثانیه‌ها (۱۹۶۶). ایدر می‌نویسد که کاندیدای منچوری «شاهکار تدوینگر بود. فیلمبرداری، تدوین و تدوین متداخل یک سکانس طولانی شست‌وشوی مغزی که از چندین دیدگاه دیده می‌شود، همچنان پس از دهه‌ها خیره‌کننده است و این فیلم دومین نامزدی اسکار را برای وبستر به ارمغان آورد.» فرانکنشایمر وبستر را برای تنها حضورش به‌عنوان بازیگر فیلم، در نقش ژنرال نیروی هوایی برنارد «بارنی» روتکوفسکی در فیلم هفت روز در ماه انتخاب کرد.

وبستر برای تدوین فیلم فرار بزرگ (۱۹۶۳) که توسط جان استرجز کارگردانی شده بود، نامزد جایزه اسکار شد. همکاری قابل توجه وبستر و استرجز شامل پانزده فیلم بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۲ بود که تقریباً نیمی از فیلم‌های استرجز در آن دوره را تشکیل می‌داد. این همکاری با فیلم‌های یانکی باشکوه و خیابان معما (۱۹۵۰) آغاز شد و شامل قانونی و جیک وید (۱۹۵۸)، هفت دلاور (۱۹۶۰) و ایستگاه یخ زبرا (۱۹۶۸) نیز می‌شد. آخرین فیلم از همکاری آن‌ها جو کید (۱۹۷۲) بود که در اواخر دوران فعالیت استرجز ساخته شد.

جو کید با بازی کلینت ایستوود ساخته شد. در آخرین مرحله از دوران حرفه‌ای خود، وبستر هشت فیلم را که توسط ایستوود کارگردانی شده بودند تدوین یا هم‌تدوین کرد که با غریبه دشت‌های بالا (۱۹۷۳) آغاز شد؛ فیلمی که دومین فیلم ایستوود در مقام کارگردان بود. وبستر فیلم‌های بریزی (۱۹۷۳)، مجازات ایگر (۱۹۷۵)، جوسی ولز یاغی (۱۹۷۶)، گانتلت (۱۹۷۷)، برونکو بیلی (۱۹۸۰)، آتش‌افزا (۱۹۸۲) و مرد هانکی-تانکی (هر دو در ۱۹۸۲) را تدوین کرد. این دو فیلم اخیر با همکاری ایستوود، دوران فعالیت وبستر به‌عنوان تدوینگر را به پایان رساند که ظاهراً پس از اختلاف میان این دو نفر رخ داد.

دیگر آثار او شامل تصویر دورین گری (۱۹۴۵)، لی‌لی (۱۹۵۳)، سیاره ممنوعه (۱۹۵۶)، دختران (۱۹۵۷) و طلاق به سبک آمریکایی (۱۹۶۷) است.»