جان میلیوس

جان فردریک میلیوس یک فیلمساز آمریکایی است. او یکی از نویسندگان دو فیلم نخست هری کثیف بود، برای فیلم‌نامه‌نویسی اینک آخرالزمان نامزد جایزه اسکار شد و فیلم‌های باد و شیر، کونان بربر و سپیده‌دم را نویسندگی و کارگردانی کرد.

او جملات ماندگار بسیاری در فیلم‌ها نوشت، مانند «چارلی موج‌سواری نمی‌کند» و «من بوی ناپالم در صبح را دوست دارم» از فیلم اینک آخرالزمان، و دیالوگ‌های کوتاه و مشهور هری کثیف که توسط کلینت ایستوود ادا شد، از جمله «ادامه بده، روزم را بساز» و «یک سؤال از خودت بپرس، آیا احساس خوش‌شانسی می‌کنی؟ خب، می‌کنی، عوضی؟». میلیوس همچنین تک‌گویی کشتی یو‌اس‌اس ایندیاناپلیس را در فیلم آرواره‌ها نوشت؛ سکانسی که توسط رابرت شاو اجرا شد. میلیوس پس از همکاری در راهر رایدرز (۱۹۹۷)، نیرویی تعیین‌کننده در لابی‌گری در کنگره برای اعطای مدال افتخار (پس از مرگ) به رئیس‌جمهور تئودور روزولت، به خاطر شجاعت‌های چشمگیر در حین نبرد در تپه سن خوان شد. میلیوس دو فیلم با حضور روزولت ساخت: باد و شیر (که برای نقش او برایان کیث بازی کرد) و فیلم تلویزیونی راهر رایدرز (که تام برنجر نقش آن را ایفا کرد).

شخصیت جان میلر در فیلم آمریکایی گرافیتی (۱۹۷۳) ساخته جرج لوکاس، با الهام از میلیوس خلق شد که در دوران تحصیل در دانشکده فیلم دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) دوست صمیمی لوکاس بود. به همین ترتیب، شخصیت والتر سوبچک در فیلم بزرگ لبوفسکی (۱۹۹۸) ساخته دوستانش برادران کوئن، تا حدودی بر پایه میلیوس بود. در داستان کوتاه «جوزف پرونکِ نابینا و روح‌های مرده» نوشته الکساندر همون، اپیزودی با حضور میلیوس وجود دارد که او را این‌گونه توصیف می‌کند: «پشت میز نشسته و سیگاری به بلندی عصا می‌کشد».

در سال ۲۰۱۳ مستندی درباره زندگی او با عنوان میلیوس منتشر شد.

نات سگالف، نویسنده، میلیوس را چنین توصیف کرد:

«بهترین نویسنده به‌اصطلاح مافیای USC، گروهی منسجم که سینمای آمریکا را در دهه ۱۹۷۰ احیا کرد—برخی می‌گویند یکدست کرد... میلیوس که با آثار فورد، هاکس، لین و کوروسا بزرگ شده و توسط فیلمسازان متفاوتی همچون فلینی و دلمر دیوز شکل گرفته، کتاب‌های تاریخی را به کتاب‌های کمیک، شخصیت را به جلوه‌های ویژه و قهرمانانی با ریشه‌های واقع‌گرایانه در زمان، مکان و آداب و رسوم ترجیح می‌دهد. داستان‌های میلیوس بازتاب‌دهنده اخلاق عمیق خود اوست که ارزش‌های سنت، ماجراجویی، معنویت، شرف و وفاداری شدید به دوستان را در بر می‌گیرد... اگرچه او در خفا از تصویر عمومی‌اش به عنوان یک تحریک‌کننده مسلح و لیبرال‌ستیزی که با اسلحه ظاهر می‌شود بیزار است، اما اجازه می‌دهد او را این‌گونه ترسیم کنند و حتی گاهی خود قلم را به دست می‌گیرد. او بازی هالیوودی را مانند یک حرفه‌ای انجام می‌دهد، اما به قوانین خود پایبند است؛ او فیلمسازی رمانتیک است که از صحنه‌های عاشقانه پرهیز می‌کند؛ فیلم‌هایش حاوی خشونت هستند، اما هیچ مرگی در آن‌ها بدون معنا نیست.»

خود میلیوس زمانی گفته بود:

«هرگز بر سر تعالی سازش نکنید. نوشتن برای دیگری بزرگترین اشتباهی است که هر نویسنده مرتکب می‌شود. شما باید بزرگترین رقیب، بزرگترین منتقد و بزرگترین طرفدار خود باشید، زیرا نمی‌دانید دیگران چه فکر می‌کنند. چقدر متکبرانه است که فرض کنید بازار را می‌شناسید، یا می‌دانید امروز چه چیزی محبوب است [...] چیزی را بنویسید که خودتان می‌خواهید ببینید. چون اگر چنین نکنید، هیچ اشتیاق واقعی در کار نخواهید داشت و کار با هنر واقعی انجام نخواهد شد.»