میا فارو

ماریا د لوردس ویلیرز «میا» فارو (زاده ۹ فوریه ۱۹۴۵)، بازیگر، فعال اجتماعی و مدل سابق مد آمریکایی است. فارو در بیش از ۵۰ فیلم ظاهر شده و جوایز متعددی از جمله گلدن گلوب و سه نامزدی بفتا دریافت کرده است. فارو همچنین به‌خاطر فعالیت‌های گسترده‌اش به‌عنوان سفیر حسن نیت یونیسف شناخته می‌شود که شامل فعالیت‌های بشردوستانه در دارفور، چاد و جمهوری آفریقای مرکزی است. در سال ۲۰۰۸، مجله تایم او را به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین افراد جهان معرفی کرد.

فارو، دختر بزرگ کارگردان استرالیایی جان فارو و بازیگر ایرلندی مورین اوسالیوان، دوران کودکی خود را با تربیت کاتولیک سخت‌گیرانه در بورلی هیلز کالیفرنیا گذرانده است. او پس از فعالیت به‌عنوان مدل مد در دوران نوجوانی، نخستین بار با نقش آلیسون مک‌کنزی در سریال تلویزیونی پیتون پلیس (۱۹۶۴–۱۹۶۶) مورد توجه قرار گرفت. اولین حضور او در فیلم‌های سینمایی با ذکر نام در فیلم تفنگ‌ها در باتاسی (۱۹۶۴) جایزه گلدن گلوب برای ستاره نوظهور سال را برای او به ارمغان آورد و او متعاقباً با ازدواج دو ساله با فرانک سیناترا که در سن ۲۱ سالگی با او ازدواج کرد، شهرت بیشتری یافت. ایفای نقش رزماری وودهاوس توسط فارو در فیلم ترسناک بچه رزماری (۱۹۶۸)، نامزدی جایزه بفتا و گلدن گلوب بهترین بازیگر زن را برای او به همراه داشت. او برای نقش‌آفرینی در فیلم جان و مری (۱۹۶۹) سومین نامزدی گلدن گلوب را دریافت کرد.

در سال ۱۹۷۱، فارو نخستین بازیگر آمریکایی در تاریخ شد که به گروه سلطنتی شکسپیر پیوست و در نمایش ژان دارک در تولید ژان دارک او بوشه ظاهر شد. پس از آن، آثار نمایشی مری رز (۱۹۷۲)، سه خواهر (۱۹۷۳) و ایوانوف (۱۹۷۶) روی صحنه رفتند. فارو همچنین در طول دهه ۱۹۷۰ در چندین فیلم از جمله اقتباس سینمایی گتسبی بزرگ (۱۹۷۴) و کمدی عروسی (۱۹۷۸) ساخته رابرت آلتمن ایفای نقش کرد.

فارو در سال ۱۹۷۹ رابطه‌ای را با فیلمساز وودی آلن آغاز کرد و در طول یک دهه، در ۱۳ فیلم از آثار او، از جمله کمدی یک شب نیمه‌تابستانی (۱۹۸۲) بازی کرد. او برای بازی در چندین فیلم از آثار آلن، از جمله نامزدی گلدن گلوب برای دنی رزی برادوی (۱۹۸۴)، رز بنفش قاهره (۱۹۸۵) و آلیس (۱۹۹۰) و همچنین نامزدی بفتا برای هانا و خواهرانش (۱۹۸۶)، تحسین‌های انتقادی فراوانی دریافت کرد. پس از جدایی از آلن در سال ۱۹۹۲، فارو اتهاماتی عمومی را علیه او مطرح کرد مبنی بر اینکه او به دخترخوانده هفت‌ساله‌شان، دیلان، تعرض کرده است؛ اتهامی که آلن بارها آن را رد کرده است. فارو حضانت دیلان را بر عهده داشت. این ادعاها پس از آنکه دیلان در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ تعرض ادعایی را بازگو کرد، بار دیگر توجه گسترده‌ای از سوی افکار عمومی را به خود جلب کرد.

از دهه ۲۰۰۰، فارو حضورهای گهگاهی در تلویزیون داشته است، از جمله نقشی تکرارشونده در سریال نگهبان سوم (۲۰۰۱–۲۰۰۳). او همچنین نقش‌های مکمل در فیلم‌هایی چون نشان (۲۰۰۶)، مهربان باش، بپیچان (۲۰۰۸) و اسب سیاه (۲۰۱۱) ایفا کرده است. فارو دوره‌های طولانی را به بزرگ کردن فرزندانخوانده و بیولوژیکی خود اختصاص داده و در تلاش‌های بشردوستانه در خارج از کشور، به‌ویژه در زمینه حقوق بشر در کشورهای آفریقایی، مشارکت داشته است.