کن هاچیسون

کن هاچیسون، یکی از درخشان‌ترین بازیگران نقش‌های مکمل نسل خود بود؛ از دست رفتن او برای هالیوود، به معنای دستیابی تلویزیون بریتانیا به او بود. او که در اسکاتلند متولد شده بود، با ویژگی‌های چهره‌ای جذاب و چهره‌ای شیطنت‌آمیز، آینده‌ای تضمین‌شده در نقش‌های مکمل داشت، اما ویژگی خطرناک شخصیت او باعث شد در اوایل دوران کاری‌اش به سمت نقش‌های تاریک و شرورانه کشیده شود. سم پکینپا او را برای ایفای نقش یکی از روستاییان پلید در فیلم سگ‌های پوشالی (۱۹۷۱) انتخاب کرد، که در آن به سوزان جورج تعرض کرد و در محاصره‌ی خشونت‌آمیز پایانی فیلم شرکت می‌کند. پکینپا با این بازیگر مأنوس شد و این دو نفر در طول فیلم‌برداری، غرق در عشق به نوشیدن بودند که اغلب باعث ناامیدی اطرافیانشان می‌شد. طولی نکشید که به هاچیسون نقشی در فیلم خشم خدا (۱۹۷۲) ساخته‌ی رابرت میچام پیشنهاد شد، اما این تنها فرصت او برای رسیدن به اوج بود. اینکه دقیقاً چه چیزی اشتباه پیش رفت، جای بحث دارد. برخی می‌گویند او از موفقیت می‌ترسید و جا زد. چه این درست باشد و چه نباشد، آنچه قطعاً کمکی نکرد، رفتار مهارناپذیر او بود که باعث شد مدیران استودیو برای انتخاب دوباره‌ی او دچار نگرانی شوند. او به بریتانیا بازگشت و فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان یک بازیگر نقش‌های مکمل گمنام اما خیره‌کننده ادامه داد. او در دو فیلم از مجموعه نمایش‌های امروزی ساخته‌ی جان مککنزی بر اساس فیلمنامه‌های پیتر مک‌دوگال ظاهر شد. او در نمایش امروزی: فقط یک شنبه دیگر (۱۹۷۵) نقش رئیس اوباش انجمن اورنج را بازی کرد و در نمایش امروزی: فقط یک بازی پسرانه (۱۹۷۹) نقش دنچی رقصنده را ایفا کرد؛ منحرفی بی‌مسئولیت که زندگی‌اش را وقف نوشیدن و فرار از مسئولیت کرده بود، شخصیتی که به نظر می‌رسید بازتابی از شخصیت او در پشت صحنه باشد. هاچیسون در آن زمان از ستون‌های سریال‌های جنایی تلویزیون بریتانیا بود و در سریال‌هایی نظیر شواه‌رینگ (۱۹۷۹)، هدف (۱۹۷۷) و تحقیقات جمیما شور (۱۹۸۳) و همچنین سوینی (۱۹۷۴) ظاهر شد. در واقع او همچنین نقش شرور اصلی را در فیلم سوینی ۲ (۱۹۷۸) بازی کرد، اما فیلمنامه فرصت بسیار کمی برای نمایش مهارت‌های بازیگری او فراهم کرد. در سال ۱۹۷۸، بی‌بی‌سی او را برای نقش هیثکلیف در اقتباس سریالی بلندی‌های بادگیر (۱۹۷۸) انتخاب کرد و او به شکلی درخشان جادوی خشن این شخصیت را به نمایش گذاشت. در دهه‌ی ۸۰ کمتر دیده می‌شد، اگرچه نقش ثابت رئیس را در سریال کودکانه‌ی گروه مورفی (۱۹۸۲) داشت. از آن زمان تاکنون، او ناگزیر در نمایش‌هایی مانند قانون (۱۹۸۴) ظاهر شده است. نقطه قوت بزرگ او توانایی باورنکردنی در تقلید لهجه‌ها و زمان‌بندی کمدی فوق‌العاده اوست، اما او در انتقال حس تهدید نیز عالی عمل می‌کند. هاچیسون با حضور خیره‌کننده‌اش در قاب تصویر، مدت‌هاست که شایسته‌ی آن است که به عنوان گنج دره‌ی درام بریتانیا شناخته شود؛ استعدادی که کشور خودش به‌ندرت آن را ارج نهاده است.