فرانک سیناترا

فرانسیس آلبرت «فرانک» سیناترا (۱۲ دسامبر ۱۹۱۵ – ۱۴ مه ۱۹۹۸) خواننده و بازیگر آمریکایی بود. سیناترا که فعالیت موسیقی خود را در دوران سواینگ با همکاری هری جیمز و تامی دورسی آغاز کرده بود، در اوایل تا اواسط دهه ۱۹۴۰ به هنرمندی مستقل و موفق تبدیل شد و به بتِ «بابی ساکسرها» بدل گشت.

دوران حرفه‌ای او در دهه ۱۹۵۰ به بن‌بست رسیده بود، اما در سال ۱۹۵۴ پس از دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل (برای بازی در فیلم از اینجا تا ابد) دوباره متولد شد. او با شرکت کپیتال رکوردز قرارداد بست و چندین آلبوم مورد تحسین منتقدان (از جمله در ساعت‌های اندکِ شب، آهنگ‌هایی برای عاشقان سواینگ، بیا با من پرواز کن، تنها تنها و با آرامش و خوشایند) منتشر کرد. سیناترا کپیتال را ترک کرد تا شرکت ضبط موسیقی خود، ریپریز رکوردز را تأسیس کند (و با آلبوم‌هایی چون رینگ-آ-دینگ-دینگ، سیناترا در سندز و فرانسیس آلبرت سیناترا و آنتونیو کارلوس ژوبیم به موفقیت رسید)، تورهای بین‌المللی رفت، از اعضای مؤسس گروه رت پک بود و با سلبریتی‌ها و دولتمردانی از جمله جان اف. کندی معاشرت داشت.

سیناترا در سال ۱۹۶۵ پنجاه ساله شد، آلبوم یادبود سپتامبرِ سال‌های من را ضبط کرد، در برنامه تلویزیونی برنده‌ی امی «فرانک سیناترا: مرد و موسیقی‌اش» بازی کرد و با آهنگ‌های «بیگانگان در شب» و «راه من» هیت‌هایی خلق کرد. با کاهش فروش موسیقی‌اش و پس از بازی در چندین فیلم که مورد استقبال قرار نگرفتند، سیناترا برای نخستین بار در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد. با این حال، دو سال بعد از بازنشستگی بازگشت و در سال ۱۹۷۳ چندین آلبوم ضبط کرد و در سال ۱۹۸۰ با آهنگ «(موسیقی متن) نیویورک، نیویورک» به فهرست ۴۰ آهنگ برتر رسید. او با استفاده از نمایش‌های خود در لاس‌وگاس به عنوان پایگاه اصلی، هم در داخل ایالات متحده و هم در سطح بین‌المللی تور برگزار کرد، تا مدت کوتاهی پیش از مرگش در سال ۱۹۹۸.

سیناترا همچنین مسیر حرفه‌ای موفقی را به عنوان بازیگر فیلم طی کرد؛ او برای بازی در فیلم از اینجا تا ابد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را از آن خود کرد، برای فیلم مردی با بازوی طلایی نامزد بهترین بازیگر مرد شد و برای بازی در فیلم کاندیدای منچوریایی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او همچنین در موسیقیایی‌هایی چون جامعه عالی، پال جوئی، پسرها و عروسک‌ها و در شهر بازی کرد. در سال ۱۹۸۳ در مراسم افتخارات مرکز کندی مورد تجلیل قرار گرفت و در سال ۱۹۸۵ مدال ریاست‌جمهوری آزادی را از رونالد ریگان و در سال ۱۹۹۷ مدال طلای کنگره را دریافت کرد. سیناترا همچنین برنده یازده جایزه گرمی، از جمله جایزه امنای گرمی، جایزه افسانه‌ی گرمی و جایزه دستاورد مادام‌العمر گرمی بود.