تیلدا سوینتن

کاترین ماتیلدا سوینتن (زاده ۵ نوامبر ۱۹۶۰)، بازیگر بریتانیایی با تبار اسکاتلندی و برنده چندین جایزه است که برای ایفای نقش‌های متنوع در فیلم‌های مستقل و فیلم‌های پرفروش شناخته می‌شود. او در طول دوران حرفه‌ای طولانی خود، جوایز مختلفی از جمله یک جایزه اسکار و دو جایزه بفتا را دریافت کرده و سه بار برای گلدِن گلوب و پنج بار برای جایزه انجمن بازیگران سینما نامزد شده است.

سوینتن فعالیت حرفه‌ای خود را با حضور در فیلم‌های تجربی، از جمله کاراواجو (۱۹۸۶) آغاز کرد و پس از آن فیلم‌های آخرین بازمانده انگلستان (۱۹۸۸)، مرثیه جنگ (۱۹۸۹) و باغ (۱۹۹۰) را در کارنامه داشت. او برای ایفای نقش ایزابلا از فرانسه در ادوارد دوم (۱۹۹۱)، جایزه ولپی برای بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم ونیز از آن خود کرد. او در ادامه در فیلم اورلاندو (۱۹۹۲) ساخته سالی پاتر ایفای نقش کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه فیلم اروپا برای بهترین بازیگر زن شد. او برای بازی در اعماق (۲۰۰۱) نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد و پس از آن در فیلم‌های آسمان وانیلی (۲۰۰۱)، اقتباس (۲۰۰۲)، کنستانتین (۲۰۰۵)، جولیا (۲۰۰۸) و من عاشق هستم (۲۰۰۹) به ایفای نقش پرداخت.

او برای فیلم آدم جوان (۲۰۰۳)، جایزه بهترین بازیگر زن را از آکادمی بریتانیا اسکاتلند دریافت کرد. بازی او در مایکل کلایتون (۲۰۰۷) برنده‌ی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن و جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. علاوه بر این، او برای فیلم مهیج روان‌شناختی باید درباره کوین صحبت کنیم (۲۰۱۱)، جایزه فیلم اروپا برای بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد و نامزد دریافت جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش اصلی زن شد. سوینتن همچنین نقش جادوگر سفید را در مجموعه خاطرات نادیای (۲۰۰۵–۲۰۱۰) و نقش آنشنت وان را در فرنچایز دنیای سینمایی مارول بازی کرده است.

سوینتن برای قدردانی از خدماتش به صنعت فیلم بریتانیا، جایزه ریچارد هریس را از سوی جوایز فیلم مستقل بریتانیا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، موزه هنر مدرن به او ادای احترام ویژه‌ای کرد. در سال ۲۰۲۰، سوینتن به پاس «استعدادهای جسورانه، متنوع و خیره‌کننده او به عنوان بازیگر و فیلم‌ساز و همچنین به رسمیت شناختن مشارکت بزرگ او در فرهنگ فیلم، نمایش فیلم‌های مستقل و نیکوکاری»، جایزه همکاری مؤسسه فیلم بریتانیا را که بالاترین افتخار ارائه شده توسط این مؤسسه است، دریافت کرد. در همان سال، نیویورک تایمز او را در سیزدهمین جایگاه فهرست بزرگ‌ترین بازیگران قرن بیست و یکم تا آن زمان قرار داد.