جسیکا تندی

جسی آلیس «جسیکا» تندی (۷ ژوئن ۱۹۰۹ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۴) بازیگر صحنه و سینمای انگلیسی-آمریکایی بود.

او اولین بار در سال ۱۹۲۶ در سن ۱۶ سالگی بر صحنه تئاتر لندن ظاهر شد و در میان نقش‌های دیگر، نقش کاترین را در مقابل نقش هنری پنجم با بازی لورنس اولیویه، و نقش کوردلیا را در مقابل نقش شاه لیر با بازی جان گیلگود ایفا کرد. او همچنین در فیلم‌های بریتانیایی نیز فعالیت داشت. او پس از پایان ازدواجش با جک هاوکینز، به نیویورک نقل‌مکان کرد و در آنجا با بازیگر کانادایی، هیوم کرونین، آشنا شد. او دومین همسر تندی و هم‌بازی همیشگی وی در صحنه و سینما شد.

او برای ایفای نقش بلانش دوبوا در نسخه اصلی نمایش برادوی «اتوبان اشتیاق» در سال ۱۹۴۸، جایزه تونی را در کنار کاترین کورنل (که برای «آنتونی و کلوپاترا» برنده شده بود) و جودیت اندرسون (برای نقش مدئای او) از آن خود کرد. در طول سه دهه بعد، فعالیت حرفه‌ای او به صورت پراکنده ادامه یافت که شامل نقش مهمی در فیلم «پرندگان» (۱۹۶۳) ساخته آلفرد هیچکاک و بازی برنده‌ی جایزه تونی در نمایش «بازی جین» (در این نمایش دو نفره که در مقابل همسرش، کرونین، بازی کرد) در سال ۱۹۷۷ بود. او به همراه کرونین، از اعضای گروه اصلی بازیگران تئاتر گاتری بود.

در اواسط دهه ۱۹۸۰، او شاهد احیای دوران حرفه‌ای خود بود. او در سال ۱۹۸۳ در نسخه برادوی نمایش «فاکس‌فایر» در مقابل هیوم کرونین ظاهر شد و چهار سال بعد در اقتباس تلویزیونی آن، برای ایفای نقش آنی نیشنز، برنده جایزه تونی و امی شد. در طی این سال‌ها، او در فیلم‌هایی همچون «پیله» (۱۹۸۵) نیز با حضور کرونین بازی کرد.

او با ایفای نقش در فیلم «رانندگی برای خانم دیزی» (۱۹۸۹) به مسن‌ترین بازیگری تبدیل شد که جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت می‌کند؛ وی برای این نقش همچنین برنده جایزه بفتا و گلدن گلوب شد و برای فیلم «گوجه‌فرنگی‌های سبز سرخ‌شده» (۱۹۹۱) نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. او در اوج موفقیت، به عنوان یکی از «۵۰ فرد زیباتر» از نظر مجله پیپل انتخاب شد. او در سال ۱۹۹۰ به سرطان تخمدان مبتلا شد و تا مدت کوتاهی پیش از مرگ نیز به فعالیت خود ادامه داد.