رابرت پریش

رابرت آر. پریش (زاده ۴ ژانویه ۱۹۱۶، کلمبوس، جورجیا – ۴ دسامبر ۱۹۹۵، ساوت‌همپتون، نیویورک) بازیگر، تدوینگر، کارگردان و نویسنده آمریکایی بود. او برای تدوین فیلم «جانی و روح» در سال ۱۹۴۷، جایزه اسکار دریافت کرد.

پریش فرزند گوردون آر. پریش، صندوق‌دار کارخانه، و لورا آر. پریش بود. در اواسط دهه ۱۹۲۰، این خانواده از جورجیا به لس‌آنجلس نقل مکان کردند و پریش و خواهرانش، بیورلی و هلن، کمی بعد کار خود را به عنوان بازیگر آغاز کردند. پریش اولین حضور سینمایی خود را در فیلم کوتاه «بازی‌های المپیک» از مجموعه «بچه‌های خودمان» در سال ۱۹۲۷ تجربه کرد. (مادرشان، لورا آر. پریش نیز بازیگر بود و در چند فیلم در دهه ۱۹۴۰ ظاهر شد.) او در فیلم کلاسیک ضدجنگ «همه چیز در جبهه غرب آرام است» (۱۹۳۰) و فیلم «روشنایی‌های شهر» اثر چارلی چاپلین (۱۹۳۱) و همچنین در چندین فیلم از جان فورد حضور داشت.

فورد سپس در سال ۱۹۳۶ او را به عنوان دستیار تدوینگر در فیلم «مری اسکاتلند» و به عنوان تدوینگر صدا در «آقای لینکولن جوان» (۱۹۳۹) به کار گرفت. پریش به عنوان دستیار تدوینگر و تدوینگر صدا در فیلم‌های دیگر فورد از جمله «طبل‌ها در امتداد موهاک» (۱۹۳۹) و «خوشه‌های خشم» (۱۹۴۰) کار کرد. پریش و فورد در طول جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کردند و بر روی فیلم‌های مستند و آموزشی از جمله «نبرد میدوی» (۱۹۴۲) کار کردند.

او در سال ۱۹۴۷ برای نخستین تجربه خود در تدوین فیلم بلند در درام بوکسینگ پرکشش «جانی و روح» اثر رابرت راسن، جایزه اسکار دریافت کرد؛ این جایزه با فرانسیس لیون مشترک بود. پریش بعدها برای فیلم دیگر راسن، یعنی درام سیاسی «همه مردان پادشاه» (۱۹۴۹)، نامزد دریافت جایزه شد؛ او این نامزدی را با ال کلارک به اشتراک گذاشت.

پریش در ادامه استعدادهای فنی خود را وقف مجموعه‌ای از فیلم‌های بسیار تحسین‌شده کرد و در سال ۱۹۵۱ با ملودرام انتقام‌جویانه و جذاب «خطر فریاد»، اولین تجربه کارگردانی نویدبخش خود را رقم زد. آثار بعدی او با موفقیت‌های متفاوتی همراه بود. فیلم «دشت بنفش» (۱۹۵۴) در هشتمین دوره جوایز فیلم بفتا نامزد دریافت جایزه «بهترین فیلم بریتانیایی» شد. یکی از بدنام‌ترین فیلم‌های او، کمدی پارودی جیمز باند، «کازینو رویال» (۱۹۶۷) بود که او یکی از پنج کارگردان آن فیلم بود. آخرین فیلم او که در کارگردانی با برترتان تالونیه شریک بود، «می‌سی‌سی‌پی بلوز» (۱۹۸۳) نام داشت.

پریش دو خاطره‌نویسی به نام‌های «بزرگ شدن در هالیوود» (۱۹۷۶) و دنباله آن «هالیوود دیگر اینجا زندگی نمی‌کند» (۱۹۸۸) نوشت. درباره کتاب اول، کوین براونلو نوشت: «داستان‌های او درباره این فیلم‌ها فی‌نفسه شگفت‌انگیز بودند و او اغلب از گوشه‌های داستان به آن‌ها می‌پرداخت، به طوری که نه تنها نکته اصلی، بلکه خود موقعیت هم شما را غافلگیر می‌کرد. همه ما از او التماس می‌کردیم که آن‌ها را بنویسد و او در سال ۱۹۷۶ چنین کرد و یکی از جذاب‌ترین و خنده‌دارترین کتاب‌های نوشته شده درباره صنعت سینما را خلق کرد. نام آن