ویلی هولت

ویلی هولت (۳۰ نوامبر ۱۹۲۱ – ۲۲ ژوئن ۲۰۰۷) طراح تولید، مدیر هنری و بازیگر آمریکایی بود که سال‌های زیادی در فرانسه زندگی کرد. او برای فیلم «پاریس در آتش می‌سوزد؟» در بخش بهترین طراحی هنری نامزد جایزه اسکار شد و برای فیلم «خداحافظ بچ‌ها» برنده جایزه سزار در بخش بهترین طراحی تولید گردید.

ویلی هولت در سال ۱۹۲۱ در کوئینسیِ فلوریدا، فرزند یک عکاس نظامی آمریکایی و همسر فرانسوی او به دنیا آمد. پس از طلاق والدینش، مادر او با وی به کشور اصلی خود بازگشت و او در سال ۱۹۲۳ شهروند فرانسه شد. وی در سال‌های نخست دوران اشغال، با مدرک باکالورئه‌اش از لیسه فرمات در تولوز فارغ‌التحصیل شد.

هولت چهار سال با میشلین بوردی، بازیگر، ازدواج کرد و متعاقباً در سال ۱۹۵۸ با مارتین پاسکال، بازیگر دیگر، ازدواج نمود. او و پاسکال صاحب دو فرزند شدند.

هولت از اعضای مقاومت فرانسه بود و در دسامبر ۱۹۴۳، هنگامی که در حال انتقال پول از طرف مبارزان مقاومت ضدنازی بود، در ایستگاه راه‌آهن گرنوبل دستگیر شد. او از طریق اردوگاه بازداشت درانسی به آشویتس منتقل شد. او از پیاده‌روی مرگ از آشویتس تا بوخنوالد جان سالم به در برد و از جمله کسانی بود که در ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ آزاد شدند. هولت در کتاب خود به نام «زنان سوگوار بر کامیون» منتشر شده در سال ۱۹۹۵، درباره تجربیات دوران جنگ نوشت.

هولت پس از مدتی کوتاه فعالیت به عنوان طراح مد، در سال ۱۹۴۶ برای کار در تلویزیون استخدام شد. طراحی صحنه او برای چندین برنامه تلویزیونی منجر به همکاری‌های بیشتر در سینما، ابتدا به عنوان مدیر هنری، شد.

همان‌طور که با اصالت فرانسوی-آمریکایی او سازگار بود، هولت در چندین تولید در هر دو کشور کار کرد و با تعدادی از کارگردانان مشهور بین‌المللی از جمله جان فرانکنهایمر، استنلی دونن، اوتو پرمینگر، رابرت پاریش، فرد زینمان، برتراند بلیر، وودی آلن، مایکل ریچی، لویی مال و رومان پولانسکی همکاری داشت.