جان بویلان

جان جی. بویلان (۳۱ ژانویه ۱۹۱۲ – ۱۶ نوامبر ۱۹۹۴)، بازیگر آمریکایی سینما، تلویزیون و تئاتر بود. او که یکی از سه فرزند یک خانواده مهاجر ایرلندی-آمریکایی در کانتون، اوهایو بود، بازیگری را در سال ۱۹۳۲ با کمک به تأسیس انجمن بازیگران برای یک تئاتر محلی آغاز کرد. دوران کاری او در صنایع فولاد اوهایو و پنسیلوانیا سپری شد، اما هر زمان که فرصتی فراهم می‌شد به بازیگری ادامه می‌داد؛ او در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، زمانی که اشتغال منظم کمیاب بود، اغلب به گرینویچ ویلج در نیویورک سفر می‌کرد. در جریان همین دوره‌های حضور در نیویورک بود که او در برادوی اجرا کرد و در آنجا با هم‌بازی‌های خود، باجز مردیت و جان ایرلند، آشنا شد.

او پس از بیش از ۴۰ سال کار در صنعت فولاد، در سال ۱۹۷۵ بازنشسته شد و آخرین شغل او مدیر کارخانه در شرکت تولیدی میلتون در پنسیلوانیا بود. سه سال بعد، او به ایالت واشینگتن نقل مکان کرد و در آنجا به سرعت در چرخه تئاتر‌های محلی جایگاه خود را تثبیت کرد و با تئاتر ریپرتوری سیاتل، تئاتر بث‌هاوس، تئاتر امتی اسپیس و انجمن بازیگران تاکوما همکاری کرد.

با داشتن زمان بیشتر برای وقف کردن در حرفه‌اش، دوران بازیگری بویلان با ظاهر موهای سیم‌گون و سبیلش، دوران شکوفایی دوباره‌ای را در سینما و تلویزیون تجربه کرد. او در فیلم کارشناسان (۱۹۸۹) در مقابل جان تراولتا، در فیلم قلب آمریکایی (۱۹۹۲) در مقابل جف بریجز، و از همه مشهورتر در مجموعه دوقلوی پیک‌ها، جایی که برای نقش شهردار شهرِ نام‌آور در سریال تلویزیونی برنده‌ی جایزه دیوید لینچ انتخاب شد، به ایفای نقش پرداخت. او زمانی که برای این نقش شناسایی شد، در حال کار روی تولید ریپرتوری نمایش بسیار جلب توجه می‌کرد، اما مایل نبود فقط برای این سریال کار خود را رها کند. در عوض، بویلان ۷۹ ساله، هر یکشنبه شب پس از آخرین اجرای صحنه‌ای شب، به لس‌آنجلس پرواز می‌کرد، تمام روز دوشنبه را صرف فیلم‌برداری نقش خود می‌کرد و سپس به موقع برای اجرای بعدازظهر سه‌شنبه به سیاتل بازمی‌گشت، گویی هرگز از آنجا نرفته بوده است.

آخرین نقش سینمایی او در فیلم بی‌خواب در سیاتل محصول ۱۹۹۳ بود، در نقش اپراتور آسانسور در ساختمان امپایر استیت؛ نقشی که مسیر زندگی او را کامل کرد، چرا که شصت سال پیش در همان ساختمان امپایر استیت بود که با همسرش جین ملاقات کرده بود.

او که تمام عمر سیگاری بود، بر اثر سرطان ریه و ذات‌الریه در بلو ویل، واشینگتن درگذشت و همسر، پسرش جان، دخترش کتی و دو نوه از او به یادگار ماندند. از قضا، «نقش نمادین» او که باعث شد در جشنواره سالانه کارگردانان تئاتر نیوسیتی در سال ۱۹۸۶ برنده جایزه بهترین بازیگر جشنواره شود، در کمدی تک‌نفره آنتون چخوف یعنی اثر اثرات مضر دخانیات بود. پسرش بعدها اعتراف کرد که او حتی هنگام اجرای این نمایش نیز «مخفیانه سیگار می‌کشید».