دیک جونز

دیک جونز (۲۵ فوریه ۱۹۲۷ – ۷ جولای ۲۰۱۴) بازیگر آمریکایی بود که در دوران کودکی و جوانی، به‌ویژه در فیلم‌های وسترنِ سطح B و تلویزیون، به موفقیت‌هایی دست یافت. جونز که فرزند یک سردبیر روزنامه در تگزاس بود، از دوران نوزادی سوارکار چیره‌دستی بود و در چهار سالگی با عنوان جوان‌ترین سوارکار نمایشی و طناب‌باز جهان معرفی شد. او در شش سالگی برای اجرای نمایش‌های اسب‌سواری و تردستی با طنابی در رودئوی متعلق به ستاره وسترن، هوت گیبسون، استخدام شد. گیبسون، جونز کوچک و والدینش را متقاعد کرد که جایگاهی برای او در هالیوود وجود دارد و پسر و مادرش به غرب نقل مکان کردند. گیبسون ترتیب ایفای برخی نقش‌های کوچک را برای این پسر فراهم کرد؛ جذابیت، انرژی و صدای دلنشین او باعث شد تا به‌سرعت نقش‌های بیشتر و بزرگ‌تری را، هم در فیلم‌های وسترن کم‌هزینه و هم در تولیدات پرهزینه‌تر، از آن خود کند. در سال ۱۹۴۰، او یکی از برجسته‌ترین (اگرچه پنهان) نقش‌های خود را به عنوان صداپیشه شخصیت پینوکیو (۱۹۴۰) در انیمیشن والت دیزنی با همین نام ایفا کرد. جونز در دبیرستان هالیوود تحصیل کرد و در ۱۵ سالگی، نقش هنری آلدریچ را در برنامه رادیویی پرطرفدار «خانواده آلدریچ» بر عهده گرفت. او نجاری آموخت و با انجام کارهایی در این زمینه، درآمد خود را افزایش داد. او در ماه‌های پایانی جنگ جهانی دوم در آلاسکا در ارتش خدمت کرد. جین آوتری که پیش از جنگ، جونز را در چندین فیلم وسترن انتخاب کرده بود، او را دوباره به کار در فیلم‌ها و به‌ویژه در تلویزیون، در برنامه‌های تولیدشده توسط شرکت خودِ آوتری، بازگرداند. او که اکنون با نام دیک جونز شناخته می‌شد، در سریال تلویزیونی رنج رایدر (۱۹۵۱) که در سال ۱۹۵۱ در ۷۶ قسمت پخش شد (و برای دهه‌ها نیز در پخش‌های بازگشتی ادامه یافت)، نقش دیک وست، همراه قهرمان وسترن موسوم به رنج رایدر را ایفا کرد. سپس آوتری سریال اختصاصی جونز یعنی بافالو بیل جونیور (۱۹۵۵) را به او سپرد که در ۴۰ قسمت پخش شد. جونز در طول دهه ۱۹۵۰ به کار در فیلم‌ها ادامه داد، سپس بازنشسته شد و وارد دنیای تجارت شد.