نستور آلمندروس

نستور آلمندروس کویاس (۳۰ اکتبر ۱۹۳۰ – ۴ مارس ۱۹۹۲) مدیر فیلم‌برداری اسپانیایی بود. او یکی از ارزیابی‌شده‌ترین مدیران فیلم‌برداری معاصر بود؛ «آلمندروس هنرمندی با سلامت اخلاق عمیق بود که معتقد بود زیباترین نور، نور طبیعی است... او همیشه به عنوان مدیر فیلم‌برداریِ حقیقت مطلق... استاد واقعی نور، به یاد سپرده خواهد شد».

نستور آلمندروس کویاس در بارسلون اسپانیا متولد شد، اما در ۱۸ سالگی برای پیوستن به پدرش که مخالف فرانسیست‌ها بود و تبعید شده بود، به کوبا رفت. او در هاوانا به نوشتن نقد فیلم پرداخت. سپس برای تحصیل به رم و به مرکز تجربی سینما رفت. او شش فیلم کوتاه در کوبا و دو فیلم کوتاه در شهر نیویورک کارگردانی کرد.

پس از انقلاب ۱۹۵۹ کوبا، او بازگشت و چندین مستند برای رژیم کاسترو ساخت. اما پس از آنکه دو فیلم کوتاه او (مردم در ساحل و قبر فرانسوی) ممنوع شد، به پاریس نقل مکان کرد. از سال ۱۹۶۴، او به همکار مورد علاقه اریک رومر، کارگردان موج نو فرانسه، تبدیل شد. او در اوایل دهه هفتاد همچنین همکاری با فرانسوا تروفو، باربت شرودر و دیگر کارگردانان را آغاز کرد.

آلمندروس فعالیت خود را در هالیوود با فیلم روزهای بهشتی (۱۹۷۸) آغاز کرد که نوشته و کارگردانی شده توسط ترنس مالیک بود؛ کسی که کار آلمندروس در فیلم کودک وحشی (۱۹۷۰) را تحسین می‌کرد. آلمندروس تحت تأثیر دانش مالیک از عکاسی و تمایل او به استفاده از نورپردازی اندک در استودیو قرار گرفت. فیلم‌برداری این فیلم از فیلم‌های دوران سینمای صامت الگوبرداری شده بود که اغلب از نور طبیعی استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۷۹، آلمندروس جایزه اسکار بهترین مدیر فیلم‌برداری را برای فیلم روزهای بهشتی از آن خود کرد.

آلمندروس برای کار در فیلم‌های کریمر علیه کریمر (۱۹۷۹)، دریاچه آبی (۱۹۸۰) و انتخاب سوفی (۱۹۸۲) سه بار دیگر نامزد دریافت جایزه اسکار شد که او را تا نود و سومین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۲۱، به پرنامزده‌ترین فرد اسپانیایی در تاریخ اسکار تبدیل کرد.

آلمندروس مدیر فیلم‌برداری مستند جان لنون، تصور: جان لنون (۱۹۸۸) به کارگردانی اندرو سالت بود.

در سال‌های پایانی عمر، آلمندروس دو مستند درباره وضعیت حقوق بشر در کوبا را کارگردانی مشترک کرد: بدرفتاری (۱۹۸۴) درباره آزار و اذیت همجنس‌گرایان در کوبا؛ و هیچ‌کس گوش نمی‌داد، درباره بازداشت، زندانی شدن و شکنجه ادعایی یاران سابق فیدل کاسترو. او همچنین چندین تیزر تبلیغاتی معتبر برای جورجیو آرمانی (به کارگردانی مارتین اسکورسیزی)، کلوین کلاین (به کارگردانی ریچارد آودون) و فریکسنت فیلم‌برداری کرد.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر بین‌الملل با تأسیس جایزه نستور آلمندروس برای شجاعت در فیلم‌سازی، جایزه‌ای را به نام او نامگذاری کرده است که هر ساله در جشنواره فیلم بین‌المللی دیده‌بان حقوق بشر اهدا می‌شود.

در سال ۱۹۸۰، آلمندروس جایزه سزار را برای فیلم متروی آخر اثر فرانسوا تروفو دریافت کرد.

در سال ۱۹۹۲، نستور آلمندروس در سن ۶۱ سالگی بر اثر لنفوم مرتبط با ایدز در شهر نیویورک درگذشت.