آلخاندرو گونزالز اینیاریتو

آلخاندرو گونزالس ایناریتو (متولد ۱۵ اوت ۱۹۶۳) فیلم‌ساز مکزیکی است که عمدتاً برای ساخت فیلم‌های درام روان‌شناختی درباره وضعیت انسانی شناخته می‌شود. فیلم‌های او عشق سگی (۲۰۰۰) و بیوتیفول (۲۰۱۰) هر کدام نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی شدند و فیلم‌های ۲۱ گرم (۲۰۰۳) و بابل (۲۰۰۶) او با موفقیت انتقادی و تجاری همراه بودند. او برای فیلم پرنده‌مان (۲۰۱۴) شخصاً سه جایزه اسکار (بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه اصلی) دریافت کرد. سال بعد، او دوباره برای فیلم از گور برخاسته (۲۰۱۵) برنده جایزه بهترین کارگردانی شد که او را به سومین کارگردانی تبدیل کرد که پس از جان فورد و جوزف ال. منکیوی باز به دنبال هم برنده این جایزه شده است. ایناریتو بعدها برای اثری از او در واقعیت مجازی به نام گوشت و شن (۲۰۱۷) برنده جایزه دستاورد ویژه اسکار شد.

ایناریتو نخستین فیلم‌ساز مکزیکی شد که در تاریخ جوایز اسکار به عنوان کارگردان یا تهیه‌کننده نامزد دریافت جایزه می‌شود و اولین کسی بود که برای بهترین فیلم‌نامه اصلی و بهترین فیلم برنده شد. او اولین فیلم‌ساز مکزیکی بود که جایزه بهترین کارگردانی را در کن دریافت کرد و اولین کسی بود که جایزه DGA برای کارگردانی برجسته را برد. در سال ۲۰۱۹، ایناریتو اولین آمریکای لاتین‌تبار شد که به عنوان رئیس هیئت داوران هفتاد و دومین دوره جشنواره فیلم کن فعالیت کرد. ایناریتو و فیلم‌سازان مکزیکی، آلفونسو کوآرون و گیرمو دل تورو، در صنعت سینما به «سه دوست» معروف هستند.