کن لوچ

کنت چارلز لاچ (متولد ۱۷ ژوئن ۱۹۳۶؛ نونیتون) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده بازنشسته بریتانیایی است. ارزش‌های اومانیستی و دیدگاه‌های سیاسی سوسیالیستی او در رویکرد سینمایی‌اش به مسائل اجتماعی همچون فقر (گاو فقیر، ۱۹۶۷)، بی‌خانمانی (کتی به خانه می‌آید، ۱۹۶۶)، حقوق کارگران (ریف-راف، ۱۹۹۱؛ ناویگیتورز، ۲۰۰۱) و مبارزات انقلابی (زمین و آزادی، ۱۹۹۵؛ بادی که جو را می‌لرزاند، ۲۰۰۶) مشهود است.

کنت چارلز لاچ در ۱۷ ژوئن ۱۹۳۶ در نونیتونِ وارویک‌شر، فرزند ویوین (زاده هاملین) و جان لاچ متولد شد. او در مدرسه گرامر کینگ ادوارد ششم تحصیل کرد و در ۱۹ سالگی به خدمت در نیروی هوایی سلطنتی رفت. او در کالج سنت پیتر در آکسفورد حقوق خواند و با مدرک درجه سه فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان عضوی از باشگاه تئاتر تجربی دانشگاه آکسفورد، در سال ۱۹۵۹ یک اجرای فضای باز از نمایش بازار بارتولومیو را برای تئاتر یادبود شکسپیر در استراتفورد کارگردانی کرد (زمانی که نقش دن جوردن ناکِم، واسطه‌گر مشکوک اسب را نیز ایفا می‌کرد). پس از آکسفورد، او فعالیت حرفه‌ای خود را در هنرهای دراماتیک آغاز کرد.

فیلم کِس (۱۹۶۹) ساخته لاچ، در نظرسنجی مؤسسه فیلم بریتانیا، به عنوان هفتمین فیلم بزرگ بریتانیایی قرن بیستم انتخاب شد. دو فیلم او، بادی که جو را می‌لرزاند (۲۰۰۶) و من، دانیل بلیک (۲۰۱۶)، برنده‌ی جایزه نخل طلایی جشنواره فیلم کن شدند که او را به یکی از تنها نُه فیلمساز تبدیل می‌کند که این جایزه را دو بار از آن خود کرده‌اند.