آنری آلکان

آنری آلکان (۱۰ فوریه ۱۹۰۹، پاریس – ۱۵ ژوئن ۲۰۰۱، اوزِر، بورگونی) مدیر فیلم‌بردار فرانسوی بود.

آلکان در سال ۱۹۰۹ در مون‌مارتر به دنیا آمد. او و برادرش در شانزده سالگی، عروسک‌گردان‌های دوره‌گرد شدند. کمی بعد، او کار خود را به‌عنوان دستیار سوم فیلم‌بردار در استودیوهای بیانکورت آغاز کرد. او سپس مدتی در ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۳۱ به بیانکورت بازگشت.

در اواخر دهه ۱۹۳۰، او اپراتور دوربین ازگین شوفتان در فیلم‌های «کوی مه» و «درول دو درام» ساخته مارسل کارنه بود. او به‌شدت تحت تأثیر سبک غیرطبیعت‌گرای شوفتان قرار داشت. نخستین موفقیت او به‌عنوان مدیر فیلم‌بردار، درام جنگی رئالیستی رنه کلمت، «نبرد راه‌آهن» محصول سال ۱۹۴۶ بود. او در همان سال روی افسانه «دیو و دلبر» ساخته ژان کوکتو کار کرد.

او با موج جدید سینمای فرانسه که در اواخر دهه ۱۹۵۰ پدید آمد، بی‌همسو بود و در هالیوود فیلم‌های نسبتاً سنتی ساخت. با این حال، نسل جدیدی از کارگردانان سبک رویاپردازانه او را ستایش کردند و او با رائول روئیز در «قلمرو» و «بر فراز نهنگ»، با جوزف لوزی در «فیگورهایی در یک منظره» و «ماهی قزل‌آلا»، و با ویم وندرز در «وضعیت امور» و «بال‌های میل» همکاری کرد. آخرین فیلم‌های او با کارگردان اسرائیلی، آموس گیتای ساخته شد.

او یکی از بهترین کتاب‌ها درباره فیلم‌برداری را نوشت: «نورها و سایه‌ها» (۱۹۸۴، انتشارات کولکسیونر).

آلکان در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۱ در اوزِر، بورگونی، در سن ۹۲ سالگی بر اثر لوکمی درگذشت.