ژرژ اوریک

ژرژ اوریک (۱۵ فوریه ۱۸۹۹ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۳) آهنگساز فرانسوی بود که در لودِو، ارو، فرانسه متولد شد. او یکی از اعضای «گروه شش» محسوب می‌شد؛ گروهی از هنرمندان که به‌طور غیررسمی با ژان کوکتو و اریک ساتیه در ارتباط بودند. او پیش از ۲۰ سالگی، برای چندین باله و آثار نمایشی، ارکسترال کرده و موسیقی متن آن‌ها را نوشته بود. وی همچنین دوران حرفه‌ای طولانی و درخشانی را به‌عنوان آهنگساز فیلم سپری کرد.

ژرژ اوریک فعالیت موسیقایی خود را در سنین پایین آغاز کرد و در ۱۴ سالگی یک کنسرت پیانو در «انجمن موسیقی مستقل» اجرا نمود. در سال بعد، چندین قطعه از آهنگ‌هایی که او نوشته بود توسط «انجمن ملی موسیقی» اجرا شد. اوریک هم‌زمان با موفقیت‌های اولیه حرفه‌ای‌اش، در کنسرواتوار پاریس به تحصیل موسیقی و همچنین در مدرسه کانتوروم پاریس و نزد آلبر رُسل، آهنگسازی آموخت. او که به‌عنوان یک نابغه کودک هم در آهنگسازی و هم در نوازندگی پیانو شناخته شده بود، در دهه بعد تحت حمایت اریک ساتیه قرار گرفت. در طول دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، او یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در موسیقی آوانگارد در پاریس بود و به‌طور قابل‌توجهی تحت تأثیر کوکتو و دیگر آهنگسازان «گروه شش» قرار داشت.

آثار اولیه اوریک با واکنش علیه نهادهای موسیقی و استفاده از مطالب ارجاعی مشخص می‌شد. به دلیل این رویکرد و ارتباطش با کوکتو و ساتیه، هنری کولت، منتقد موسیقی، اوریک را در میان «گروه شش» دسته‌بندی کرد و او با هنرمند، ژان هوگو، دوست بود. مشارکت او منجر به نوشتن آهنگ‌هایی بر پایه اشعار و متون دیگر در قالب ترانه و موزیکال شد. او هم‌زمان با پنج آهنگساز دیگر، قطعه‌ای را برای «آلبوم شش» نوشت. در سال ۱۹۲۱، کوکتو از او خواست موسیقی باله خود، «عروس‌های برج ایفل» را بنویسد. او که با کمبود وقت مواجه شد، از هم‌گروههای خود در «گروه شش» خواست تا بخشی از موسیقی را بنویسند؛ به‌جز لویی دورتی، همگی پذیرفتند. در این دوران، او اپرای تک‌پرده‌ای خود، «زیر ماسک» (۱۹۲۷) را نوشت (اپرای پیشین او با نام «ملکه دل» (۱۹۱۹) مفقود شده است). همچنین در سال ۱۹۲۷ بود که او قطعه رونده‌آ را برای باله کودکان، «پنکه ژان»، که همکاری میان ده آهنگساز فرانسوی بود، نوشت. در سال ۱۹۵۲، او در همکاری دیگری یعنی مجموعه واریاسیون‌های ارکسترال «گلوگان کامپرا» مشارکت کرد. «گروه شش»، هرچند گروهی غیررسمی و کوتاه‌مدت بود، به‌دلیل واکنش علیه نهادهای موسیقی آن زمان و ترویج پوچ‌گرایی و طنز شهرت یافت؛ این گروه همان‌گونه که علیه وگنر شورش می‌کردند، علیه دبیوسی نیز شورش کردند. موسیقی این آهنگسازان، از جمله اوریک، بازنمای صحنه فرهنگی خاص پاریس در آن زمان بود و سبک‌های بین‌المللی آورده شده توسط موسیقی روسی و آلمانی و همچنین امپرسیونیسم و سمبولیسم دبیوسی را رد می‌کرد. تکامل بعدی اوریک به‌عنوان یک آهنگساز مردمی، پیش‌درآمدی بود بر بسیاری از تکنیک‌ها و ایده‌آل‌های «گروه شش»، به‌ویژه استفاده از موسیقی و موقعیت‌های عامیانه. موسیقی سیرک یا سالن‌های رقص نقش مهمی در موسیقی «گروه شش»، به‌ویژه در همکاری‌های واقعی آن‌ها، ایفا می‌کرد. با این حال، «گروه شش» خیلی زود از هم پاشید و اوریک و دیگران رویکردهای متفاوتی را در هنر خود در پیش گرفتند.