هارولد جی استون

هارولد جی. استون (۳ مارس ۱۹۱۳ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۵) بازیگر نقش‌های مکمل آمریکایی در سینما و تلویزیون بود.

او که با نام اصلی هارولد هوک‌اشتاین و در یک خانواده بازیگر یهودی متولد شد، فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۳۹ در برادوی آغاز کرد و در شش سال بعد در پنج نمایش، از جمله «یک لمس از ونوس» و «استالاگ ۱۷» ایفای نقش کرد؛ پس از آن، نخستین تجربه حضور در فیلم‌های سینمایی را در فیلم کلاسیک فیلم‌نوآر آلن لَد با عنوان «دالیا آبی» (۱۹۴۶) رقم زد. او در ادامه در نقش‌های کوچک اما ماندگار در فیلم‌هایی چون «هرچه سخت‌تر سقوط کنند» با بازی هامفری بوگارت (۱۹۵۶)، «مرد اشتباه» اثر آلفرد هیچکاک (۱۹۵۶)، «یکی آن بالا دوستم دارد» (۱۹۵۶)، «اسپارتاکوس» (۱۹۶۰) و «دختر شاد» (۱۹۶۵) بازی کرد. اگرچه او در ادامه در تعدادی فیلم نقش‌های فرعی ایفا کرد، اما با بیش از ۱۵۰ حضور مهمان در برنامه‌های متعدد از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰، از جمله فیلم‌های «تفنگ بی‌قرار»، «مارشال ایالات متحده»، «نمایش باربارا استان‌ویک»، «من جاسوسی می‌کنم»، «ویرجینیان»، «گریف»، «دست‌ناگیرفتنی‌ها»، «منطقه گرگ‌ومیش»، «قهرمانان هاگان» و «بسیار هوشمند»، برای بینندگان تلویزیون به چهره‌ای شناخته‌شده تبدیل شد. او در فصل ۱۹۶۱-۱۹۶۲، سه بار در درام جنایی شبکه ABC به کارگردانی استیون مک‌نالی با نام «هدف: فاسدکنندگان!» ظاهر شد. در سال ۱۹۶۳، او همراه با مارشا هانت در قسمت‌ای از درام پزشکی شبکه ABC با عنوان «نقطه فروپاشی» بازی کرد که برای جایزه امی در بخش نویسندگی نامزد شد. در سپتامبر ۱۹۶۴، استون در سریال تلویزیونی محبوب «بونانزا» (در قسمتی با عنوان «گروگان») ظاهر شد. خودِ استون نیز برای نقشش در سریال «پرستاران»، نامزد جایزه امی در بخش بهترین اجرای تک‌نفره بازیگر نقش اصلی مرد شد.

در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، در حالی که به فعالیت خود در تلویزیون، به‌ویژه به‌عنوان بازیگر ثابت در سریال کوتاه‌مدت سال ۱۹۷۳ «بریدت برنی را دوست دارد»، ادامه می‌داد، استون به صحنه تئاتر بازگشت و چندین تولید آف‌برادوی و برادوی، از جمله «ارنست در عشق» و «خاله‌ی چارلی» را کارگردانی کرد.