راجر میلر

راجر دین میلر بزرگ (۲ ژانویه ۱۹۳۶ – ۲۵ اکتبر ۱۹۹۲) خواننده، ترانه‌سرا، موسیقی‌دان و بازیگر آمریکایی بود که به‌واسطه ترانه‌های نوآورانه با تأثیر از سبک پانکی-تانک و آهنگ‌های پاپ و کانتری پرطرفدارش همچون «پادشاه جاده»، «دنگ می» و «انگلند سوئینگز» که همگی متعلق به دوران موسیقی کانتری-پاپ در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ در نشویل بودند، شهرت گسترده‌ای داشت.

میلر پس از بزرگ شدن در اوکلاهاما و خدمت در ارتش ایالات متحده، فعالیت موسیقی خود را در اواخر دهه‌ی ۱۹۵۰ به عنوان ترانه‌سرا آغاز کرد و آهنگ‌های پرطرفداری نظیر «بیلی بایو» و «هوم» را برای جیم ریوز و «انویتِیشن تو د بلوئز» را برای ری پرایس نوشت. او بعدها فعالیت ضبط موسیقی خود را آغاز کرد و در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ به اوج شهرت رسید و تا دهه‌ی ۱۹۹۰ نیز به ضبط آثار و تورهای خود ادامه داد؛ به‌طوری که آخرین آهنگ او از فهرست ۲۰ آهنگ برتر کانتری با نام «اُلد فرندز» که با همکاری پرایس و ویلی نلسون در سال ۱۹۸۲ اجرا شد، به جدول‌ها راه یافت. او همچنین چندین آهنگ از موسیقی انیمیشن رابین هود محصول ۱۹۷۳ دیزنی را نوشت و اجرا کرد. او در سال‌های پایانی عمر خود، موسیقی و متن نمایش موزیکال برادوی «بیگ ریور» را که برنده جایزه تونی در سال ۱۹۸۵ شد، نوشت و در آن بازی کرد.

میلر در سال ۱۹۹۲ بر اثر سرطان ریه درگذشت و سه سال بعد به تالار مشاهیر موسیقی کانتری راه یافت. آهنگ‌های او همچنان توسط خوانندگان دیگر بازخوانی می‌شد، از جمله بازخوانی آهنگ «تال، تال تریز» توسط آلن جکسون و «هزبندز اند وایوز» توسط بروکز و دان؛ که هر دو در دهه‌ی ۱۹۹۰ به ردیف اول جدول‌های کانتری رسیدند. موزه راجر میلر در زادگاه او، اریک در اوکلاهاما — که اکنون بسته شده است — ادای احترامی به میلر بود.