لایزا مینلی

لایزا می ماه مینلی (زاده ۱۲ مارس ۱۹۴۶) بازیگر، خواننده، رقصنده و طراحی رقص آمریکایی است. مینلی که به حضور مقتدرانه در صحنه و صدای خوانندگی آلتوی قدرتمندش شناخته می‌شود، در میان گروه نادری از هنرمندان قرار دارد که موفق به دریافت جایزه‌های امی، گرمی (جایزه افسانه‌ای گرمی)، اسکار و تونی (EGOT) شده‌اند. مینلی نشان شوالیه نشان لیاقت فرانسه را نیز در اختیار دارد.

مینلی، دختر بازیگر و خواننده جودی گارلند و کارگردان وینسنته مینلی، در لس‌آنجلس متولد شد، بخشی از دوران کودکی خود را در اسکارسدیلِ نیویورک گذراند و در سال ۱۹۶۱ به شهر نیویورک نقل مکان کرد؛ جایی که فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان بازیگر تئاتر موزیکال، اجراکننده در کلوپ‌های شبانه و هنرمند موسیقی پاپ کلاسیک آغاز کرد. او نخستین حضور حرفه‌ای خود در صحنه را در بازسازی نمایش «بهترین گام رو به جلو» در سال ۱۹۶۳ در آف-برادوی تجربه کرد و در سال ۱۹۶۵ برای بازی در نقش اصلی نمایش «فلورا، خطر سرخ»، جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک موزیکال را دریافت کرد که آغاز همکاری همیشگی او با جان کندر و فرد اب بود. آن‌ها بسیاری از اجراهای صحنه‌ای و سریال‌های تلویزیونی آتی مینلی را نوشته، تهیه یا کارگردانی کردند و به خلق شخصیت صحنه‌ای او به عنوان یک بازمانده استیلیزه کمک کردند؛ از جمله در اجراهای تعیین‌کننده دوران حرفه‌ای او که سرودهای بقا بودند («نیویورک، نیویورک»، «کاباره» و «شاید این بار»). این شخصیت و سبک اجرای او، در کنار نقش‌هایش در صحنه و پرده سینما، به جایگاه مینلی به عنوان یک نماد ماندگار در جامعه همجنس‌گرایان کمک کرد.

یک اجرای تحسین‌شده در فیلم درام «کوکوی عقیم» (۱۹۶۹)، نقطه عطفی در فعالیت‌های سینمایی مینلی بود و نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای او به ارمغان آورد. او بعدها برای بازی در نقش سالی بولز در فیلم موزیکال «کاباره» (۱۹۷۲) برنده جایزه شد که او را به شهرت بین‌المللی رساند. اکثر فیلم‌های بعدی او، از جمله «زن خوش‌شانس» (۱۹۷۵)، «نیویورک، نیویورک» (۱۹۷۷)، «اجاره پلیس» (۱۹۸۸) و «گام برداشتن به بیرون» (۱۹۹۱)، به اندازه فیلم «آرتور» (۱۹۸۱) که با بازی مینلی، از موفقیت تجاری بالا و تحسین منتقدان برخوردار بود، موفق نبودند. او برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های «زن خوش‌شانس»، «نیویورک، نیویورک» و «آرتور»، نامزد دریافت گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول زن در فیلم سینمایی – موزیکال یا کمدی شد. او در چندین نوبت به برادوی بازگشت، از جمله در نمایش «اکت» (۱۹۷۷) که برای آن دومین جایزه تونی خود را دریافت کرد، و همچنین در «رینک» (۱۹۸۴) و «لایزا در پالاس...» (۲۰۰۸). مینلی همچنین در قالب‌های مختلف تلویزیونی فعالیت کرده و از اواخر دهه ۱۹۷۰ عمدتاً بر اجراهای سالن موسیقی و کلوپ‌های شبانه تمرکز کرده است. اجراهای کنسرت او در کارنگی هال در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۷ و در رادیو سیتی موزیک هال در سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲، از موفق‌ترین اجراهای او محسوب می‌شوند. او از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، در تور «فرانک، لایزا و سمی» همراه با فرانک سیناترا و سمی دیویس جونیور در سفر بود.