ویلیام مارشال

ویلیام مارشال (۱۹ اوت ۱۹۲۴ – ۱۱ ژوئن ۲۰۰۳) بازیگر، کارگردان و خواننده اپرای آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر نقش اصلی در فیلم‌های بلکولا و دنباله‌ی آن، جیغ بلکولا جیغ، و همچنین نقش خود در نمایش‌پلی‌پ‌وی په‌وی شناخته می‌شود.

مارشال اولین حضور خود در برادوی را در سال ۱۹۴۴ در کارمن جونز تجربه کرد. در سال ۱۹۵۰، او به‌عنوان بازیگر بدل بوریس کارلوف در نقش کاپیتان هوک در تولید برادوی پیتر پن، بازی کرد. او نقش اصلی دی لرد را در بازسازی سال ۱۹۵۱ نمایش چمن‌های سبز ایفا کرد، نقشی که در سال ۱۹۵۸ نیز در پخش تلویزیونی این نمایش از بی‌بی‌سی تکرار کرد. او در چندین نمایشنامه شکسپیری در صحنه در ایالات متحده و اروپا بازی کرد، از جمله نقش اصلی در دست‌کم شش نسخه از عطیل. هارولد هابسون از لندنی ساندی تایمز، ایفای نقش مارشال را به‌عنوان «بهترین عطیل زمانه‌ی ما» ستود.

در سال ۱۹۶۸، مارشال به گروه تئاتر سنتر در تئاتر آمانسون در لس‌آنجلس پیوست تا نقش عطیل را در یک نسخه موزیکال جاز به نام گیرنده‌ی روح من، با حضور جری لی لوئیس در نقش یاگو، ایفا کند. مارشال نقش پل رابسون و فردریک داگلاس را روی صحنه بازی کرد. او درباره‌ی زندگی داگلاس تحقیقات گسترده‌ای انجام داد و در سال ۱۹۸۳، فیلم فردریک داگلاس: برده و دولتمرد را تهیه‌سازی کرد و نقش اصلی را نیز ایفا نمود.

کارنامه‌ی سینمایی مارشال با فیلم لیدیا بیلی در سال ۱۹۵۲ در نقش یک رهبر هائیتی آغاز شد. او پس از آن، نقش برجسته‌ای را به‌عنوان گلیکن، رفیق و هم‌رز در فیلم دمتریوس و گلادیاتورها در سال ۱۹۵۴ در کنار ویکتور مچور ایفا کرد. رفتار، صدا و قامت او به او تنوع گسترده‌ای می‌بخشید، اگرچه برای نقش‌های سیاه و مطیع که بسیاری از بازیگران سیاه‌پوست نسل او اغلب به آن‌ها پیشنهاد می‌شد، چندان مناسب نبود. او در فیلم چیزی از ارزش، رهبر قیام مائو-مائو بود و در فیلم خفاش بوستون، نقش دادستان کل ادوارد بروک را ایفا کرد. او احتمالاً بیشترین توجه را به‌خاطر نقش خود در فیلم خون‌آشام بلکولا و دنباله‌ی آن، جیغ بلکولا جیغ، دریافت کرد. در سال‌های بعد، مارشال نقش پادشاه کارتون‌ها را در نمایش‌پلی‌پ‌وی په‌وی بازی کرد.

با وجود لیست سیاه شدن به‌دلیل پیوندهای ظاهری با کمونیست‌ها، مارشال موفق شد به حضور خود در تلویزیون و فیلم‌ها ادامه دهد. او در اپیزودهای «ددلاین» و «سرگرد در حال تاخت» از سریال جاسوسی بریتانیایی مرد خطرناک ظاهر شد. او همچنین دو جایزه محلی اِمی برای تهیه‌کنندگی و بازی در یک تولید پی‌بی‌اس به نام صبح زودِ آدم، که در اصل یک اثر تئاتری بود، دریافت کرد. او همچنین در اپیزودی از ساعت آلفرد هیچکاک به نام ظرف، با بازی بازیگران پت باترام و جورج لیندزی، حضور داشت.

مارشال علاوه بر بازیگری و تهیه‌کنندگی، در دانشگاه‌های مختلفی از جمله دانشگاه کالیفرنیا در ایرواین و مؤسسه موفاندی، یک مؤسسه هنری و موسیقی آفریقایی-آمریکایی در بخش واتس لس‌آنجلس، بازیگری تدریس می‌کرد. او کارهای مشابهی در بنیاد هنرهای خلاق ای‌تی‌اِی در شیکاگو انجام داد که در سال ۱۹۹۲، مارشال را به‌عنوان یکی از مردان حماسی قرن بیستم معرفی کرد. مارشال در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۳ بر اثر عوارض ناشی از بیماری آلزایمر و دیابتی درگذشت.

بسیاری مارشال را بازیگری بسیار دست‌کم گرفته‌شده می‌دانستند که هرگز حق خود را نگرفت. برخی خاطرنشان کرده‌اند که مارشال باید کارنامه‌ی سینمایی موفق‌تر و بزرگتری می‌داشت و حتی گفتند که مارشال انتخابی ایده‌آل برای نقش ثولسا دوم در کنان بربر می‌بود.