کرن بلک

کرن بلانک بلک (با نام اصلی کرن زیگلر؛ زاده ۱ ژوئیه ۱۹۳۹ – درگذشت ۸ اوت ۲۰۱۳) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی بود. او به دلیل بازی در فیلم‌های مختلف استودیویی و مستقل در دهه ۱۹۷۰، که اغلب در آن‌ها شخصیت‌های عجیب و غریب و نامتعارف را بازی می‌کرد، به شهرت رسید و به عنوان چهره‌ای از موج «هالیوود جدید» شناخته شد. دوران حرفه‌ای او بیش از ۵۰ سال طول کشید و شامل نزدیک به ۲۰۰ اثر در هر دو دسته فیلم‌های مستقل و جریان اصلی بود. بلک در طول دوران فعالیت خود جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله دو جایزه گلدن گلوب و همچنین نامزدی جایزه اسکار برای بهترین بازیگر نقش مکمل.

بلک که اهل حومه شیکاگو بود، پیش از ترک تحصیل و نقل مکان به نیویورک، در دانشگاه نورث‌وسترن در رشته تئاتر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۶۵ در برادوی اجرا کرد و پس از آن نخستین حضور مهم خود را در فیلم «تو حالا دیگر دختر بزرگی هستی» (۱۹۶۶) ساخته فرانسیس فورد کوپولا تجربه کرد. بلک به کالیفرنیا نقل مکان کرد و در فیلم جاده‌ای دنیس هاپر، یعنی «ایزی رایدر» (۱۹۶۹)، در نقش زن خیابانی‌ای که تحت تأثیر مواد مخدر است، انتخاب شد. این نقش او را به بازی در نقش اصلی در درام «پنج قطعه آسان» (۱۹۷۰) رساند که در آن نقش یک آرایشگر ناامید را بازی کرد و برای آن نامزد جایزه اسکار شد و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل را از آن خود کرد. بلک نخستین فیلم تجاری بزرگ خود را با فیلم فاجعه‌بار «فرودگاه ۱۹۷۵» (۱۹۷۴) ساخت و حضور بعدی او در نقش میرتل ویلسون در «گتسبی بزرگ» (۱۹۷۴) دومین جایزه گلدن گلوب او را در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل برای وی به ارمغان آورد.

بلک در درام موسیقی گروهی «نشویل» (۱۹۷۵) ساخته رابرت آلتمن در نقش یک خواننده پیشکسوت و پرزرق‌وبرق کشور، بازی کرد و همچنین دو ترانه برای موسیقی متن این فیلم نوشت و اجرا کرد که برنده جایزه گرمی برای بهترین موسیقی متن شد. ایفای نقش یک بازیگر نوپا در درام «روز ملخ‌ها» (همچنین ۱۹۷۵) ساخته جان شلزینجر، سومین نامزدی گلدن گلوب او را به همراه داشت که این بار در بخش بهترین بازیگر زن بود. او پس از آن چهار نقش را در فیلم آنتولوژی ترسناک «سه‌گانه وحشت» (۱۹۷۵) ساخته دن کرتیس و سپس فیلم ترسناک ماوراءطبیعی «پیشکش‌های سوخته» (۱۹۷۶) نیز بر عهده گرفت. در همان سال، او در آخرین فیلم آلفرد هیچکاک، یعنی «طرح خانوادگی»، در نقش یک کلاهبردار بازی کرد.

در سال ۱۹۸۲، بلک در اولین اجرای برادویِ «به پنج و دایم برگرد، جیمی دین، جیمی دین» به کارگردانی رابرت آلتمن، در نقش یک زن ترنس بازی کرد؛ نقشی که او در اقتباس سینمایی بعدی آلتمان نیز تکرار کرد. او پس از آن در کمدی «آیا او می‌تواند یک پای گیلاس بپزد؟» (۱۹۸۳) و سپس در بازسازی توبی هوپر از «بیگانگان از مریخ» (۱۹۸۶) بازی کرد. در بیشتر اواخر دهه ۱۹۸۰ و دهه ۱۹۹۰، بلک در انواع فیلم‌های هنری، مستقل و ترسناک بازی کرد و همچنین فیلم‌نامه‌های خودش را نوشت. او در فیلم «خانه ۱۰۰۰ جسد» (۲۰۰۳) ساخته راب زامبی، نقش اصلی یک مادر شرور را بازی کرد که جایگاه او را به عنوان یک نماد کالت در ژانر وحشت تثبیت کرد. او در اوایل دهه ۲۰۰۰ نیز به بازی در فیلم‌های کم‌حاشیه ادامه داد و پیش از مرگش بر اثر سرطان آمپولار در سال ۲۰۱۳، به نویسندگی نمایشنامه نیز پرداخت.