دنیس هاپر

دنیس لی هاپر (۱۷ مه ۱۹۳۶ – ۲۹ مه ۲۰۱۰)، بازیگر، فیلم‌ساز و هنرمند آمریکایی بود. هاپر در جوانی به بازیگری علاقه‌مند شد و در نهایت دانشجوی استودیو بازیگران شد. او نخستین حضور تلویزیونی خود را در سال ۱۹۵۴ داشت و در دو فیلم با بازی جیمز دین، یعنی شورش بی‌دلیل (۱۹۵۵) و غول (۱۹۵۶) ظاهر شد. طی ۱۰ سال بعد، هاپر به‌طور مکرر در نقش‌های مهمان در تلویزیون ظاهر شد و تا پایان دهه ۱۹۶۰، نقش‌های مکمل را در چندین فیلم بازی کرده بود. او کارگردانی و بازی در فیلم ایزی رایدر (۱۹۶۹) را بر عهده داشت که برنده جایزه‌ای در جشنواره فیلم کن شد و او به‌عنوان نویسنده مشترک، نامزد جایزه اسکار در بخش بهترین فیلم‌نامه اصلی شد. «ایزی رایدر با تصویری از قهرمانان فرهنگ متضاد که انگشتان میانی خود را به ریاکاری‌های خشک‌مقدس طبقه متوسط نشان می‌دهند، به نماد سینمایی دهه ۱۹۶۰ و سرودی سلولوئیدی برای آزادی، مردانگی و شورش علیه نهادهای مستقر تبدیل شد.» متیو هیز، منتقد فیلم، خاطرنشان می‌کند که «هیچ شخصیت دیگری بهتر از دنیس هاپر نشان‌دهنده ایدئالیسم از دست رفته دهه ۱۹۶۰ نیست.» او تا چندین سال نتوانست بر موفقیت خود تکیه کند، تا اینکه ایفای یک نقش پررنگ در اینک آخرالزمان (۱۹۷۹) توجه‌ها را به سوی او جلب کرد. او متعاقباً در رامبل فیش (۱۹۸۳) و آخر هفته اوسترمانی (۱۹۸۳) ظاهر شد و برای بازی در مخمل آبی و هوشیرز مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ فیلم دوم برای او نامزدی جایزه اسکار در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل را به ارمغان آورد. او فیلم رنگ‌ها (۱۹۸۸) را کارگردانی کرد و نقش شرور را در سرعت (۱۹۹۴) بازی کرد. آثار متأخر هاپر شامل یک نقش اصلی در سریال تلویزیونی کرش بود. آخرین نمایش هاپر درست پیش از مرگش فیلم‌برداری شد: آخرین جشنواره فیلم که برای اکران در سال ۲۰۱۱ برنامه‌ریزی شده بود. هاپر همچنین عکاسی پرکار و تحسین‌شده بود، حرفه‌ای که از دهه ۱۹۶۰ آغاز کرد.