لوئیس کالهرن

کارل هنری ووگت (۱۹ فوریه ۱۸۹۵ – ۱۲ مه ۱۹۵۶)، که در حرفه با نام لوئیس کالهرن شناخته می‌شد، بازیگر آمریکایی تئاتر و سینما بود. او برای ایفای نقش الیور وندل هولمز در فیلم «یانکی باشکوه» (۱۹۵۰)، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد. کالهرن کار خود را در فیلم‌های صامت برای کارگردان، لوئیس وبر، در اوایل دهه ۱۹۲۰ آغاز کرد که برجسته‌ترین آن‌ها فیلم «لکه» در سال ۱۹۲۱ بود. مقاله‌ای در روزنامه‌ای در سال ۱۹۲۱ چنین نظر داده بود: «نووارد جدید دنیای ستاره‌شدن، لوئیس کالهرن است که پیش از آنکه دوشیزه وبر او را برای ایفای نقش اصلی مرد در [فیلم] «چه چیزی ارزشمند است؟» استخدام کند، در کمپانی استوک موروسکو در لس‌آنجلس نقش‌های اصلی را بازی می‌کرد.»

کالهرن در سال ۱۹۲۳ سینما را ترک کرد، اما هشت سال بعد پس از ظهور فیلم‌های ناطق، به پرده‌ی سینما بازگشت. او در حالی که همچنان به بازی در نقش‌های اصلی در تئاتر ادامه می‌داد، عمدتاً در فیلم‌ها به عنوان بازیگر نقش‌های مکمل انتخاب می‌شد. او در دهه ۱۹۵۰ به عنوان بازیگر قراردادی مترو-گلدوین-مایر به اوج رسید. از میان نقش‌های ماندگار سینمایی او می‌توان به سفیر ترنتینو در فیلم کلاسیک برادران مارکس، «سوپ اردک» (۱۹۳۳)، و سه نقشی که در سال ۱۹۵۰ در MGM بازی کرد، اشاره کرد: نقش خواننده‌ای به نام بافالو بیل در نسخه سینمایی موزیکال «آنی، اسلحه‌ات را بردار»، نقش وکیل خیانتکار و حامی مالی مریلین مونرو در فیلم نوآر جان هیوستون، «جنگل آسفالت»، و بازی نامزد اسکار او در نقش الیور وندل هولمز در «یانکی باشکوه» (بازآفرینی نقش خود از صحنه تئاتر برادوی). او همچنین برای ایفای نقش اصلی در تولید جان هاوسمن از «ژولیوس سزار» (اقتباس شده از نمایشنامه شکسپیر) در سال ۱۹۵۳ به کارگردانی جوزف ال. منکیویچ مورد تحسین قرار گرفت. کالهرن همچنین نقش جورج کسولِ فریبکار، عضو فریبکار هیئت مدیره شرکت تردوی را در تولید سال ۱۹۵۴ «سوئیت اجرایی» بازی کرد.

از دیگر نقش‌های سینمایی کالهرن می‌توان به نقش پدربزرگ در «پونی قرمز» (۱۹۴۹)، اقتباس شده از رمان جان استاینبک و با بازی رابرت میچوم، و نقش رئیس جاسوس‌های کری گرانت در فیلم تعلیق‌آفرین کلاسیک آلفرد هیچکاک، «بدنام» (۱۹۴۶) اشاره کرد. بازی او در نقش عمو ویلی در «جامعه عالی» (۱۹۵۶)، بازسازی موزیکال «داستان فیلادلفیا»، آخرین فیلم او بود.