کوری آلن

کوری آلن در سال ۱۹۵۴ مدرک کارشناسی هنرهای زیبا در رشته تئاتر را از دانشگاه کالیفرنیا، لوس‌آنجلس (UCLA) دریافت کرد. او در آنجا جایزه بهترین بازیگر دپارتمان را کسب کرد و در فیلم دانشگاه کالیفرنیا، لوس‌آنجلس (UCLA) با عنوان «زمانه‌ای از جنگ» بازی کرد که برنده جایزه اسکار و بهترین فیلم کوتاه در جشنواره‌های کن و ونیز شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او در حدود بیست نمایش در منطقه لوس‌آنجلس ظاهر شد. نیکلاس ریِ کارگردان، آلن را شناسایی کرد و متعاقباً او را برای نقش «باز» در فیلم «شورش بی‌دلیل» (۱۹۵۵) برگزید. این امر منجر به ایفای نقش‌های برجسته در حدود دوازده فیلم دیگر شد، از جمله «دارایی خصوصی» (۱۹۶۰)، «دختر مهمانی» (۱۹۵۸)، «رنجرز داربی» (۱۹۵۸) و «گزارش چاپمن» (۱۹۶۲). آلن همچنین در بسیاری از سریال‌های تلویزیونی پیشرو از جمله «پری میسون» (۱۹۵۷) و «ارائه آلفرد هیچکاک» (۱۹۵۵) ظاهر شد. در همین حال، او تئاتر «فرِیو سیرکیت» را بنیان گذاشت، کارگردانی کرد و در تولید آن مشارکت داشت که شش فصل در جنوب غربی تور برگزار کرد. آلن همچنین چندین تولیدات «اکوئیتی» را در تئاترهای لوس‌آنجلس کارگردانی کرد. این مسیر منجر به یک دوران کارگردانی سی‌ساله در تلویزیون و سینما شد که طی آن سه فیلم از جمله «آوالانش» و فیلم‌های تلویزیونی از جمله «داستان آن جیلیان» (۱۹۸۸) برنده‌ی جایزه امی را کارگردانی کرد؛ او همچنین ده‌ها قسمت آزمایشی برای سریال‌های تلویزیونی از جمله «پیشتازان فضا: نسل جدید» (۱۹۸۷)، «قتل، او نوشت» (۱۹۸۴)، «سایمون و سایمون» (۱۹۸۱)، «نام رمز: فاکس‌فایر» (۱۹۸۵)، «استون» (۱۹۷۹) و «کاپیتال» (۱۹۸۲) خلق کرد. او دو بار نامزد جایزه انجمن کارگردانان برای بهترین کارگردانی در یک سریال تلویزیونی شد، جایزه تعالی کابل را برای بهترین کارگردانی «تعقیب کاغذ» (۱۹۷۸) دریافت کرد و برنده جایزه امی برای بهترین کارگردانی «هیل استریت بلوز» (۱۹۸۱) شد. در طول این دوران شغلی، آلن به آموزش بازیگری پرداخت، از جمله سه سال در «ورکشاپ بازیگران» و در نُه سال اخیر، کارگاه‌های خواندن سرد را در «استودیوی مارگی هابر» برگزار کرد. به آلن به خاطر تلاش‌هایش در کمک به ایجاد برنامه‌های درسی بازیگری و کارگردانی در کالج کلمبیا-هالیوود، دکترای افتخاری در رشته علوم انسانی اعطا شد.