جان وین

ماریون میچل موریسون (با نام اصلی ماریون رابرت موریسون؛ زاده ۲۶ مه ۱۹۰۷ – ۱۱ ژوئن ۱۹۷۹) که در حرفه با نام جان وین شناخته می‌شد و لقب «دوک» داشت، بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی بود. وین که برای فیلم شهامت واقعی (۱۹۶۹) برنده جایزه اسکار شد، برای سه دهه در میان پرفروش‌ترین بازیگران سینما قرار داشت.

وین که در وینترست ایالت آیووا متولد شد، در جنوب کالیفرنیا بزرگ شد. او رئیس کلاس سال ۱۹۲۵ دبیرستان گلندیل بود. پس از آنکه در پی یک حادثه موج‌سواری، بورسیه فوتبال خود در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی را از دست داد، در استودیوهای فیلم‌سازی محلی مشغول به کار شد. او که در ابتدا برای شرکت فیلم‌سازی فاکس کار می‌کرد، عمدتاً در نقش‌های بسیار کوچک ظاهر می‌شد. اولین نقش اصلی او در فیلم مسیر بزرگ ساخته رائول والش (۱۹۳۰) بود که منجر به ایفای نقش‌های اصلی در فیلم‌های متعدد تیپ B در طول دهه ۱۹۳۰ شد که بسیاری از آن‌ها در سبک وسترن بودند.

دوران اوج حرفه وین در سال ۱۹۳۹ با فیلم دلیجان ساخته جان فورد رقم خورد که او را بلافاصله به یک ستاره تبدیل کرد. او در ادامه در ۱۴۲ فیلم بازی کرد. رونالد دیویس، زندگی‌نامه‌نویس او، می‌گوید: «جان وین برای میلیون‌ها نفر تجسم میراث مرزی ملت بود. هشتاد و سه فیلم از آثار او وسترن بودند و او در آن‌ها نقش گاوچران‌ها، سواران به‌خدمت ارتش و یگان‌های تنها و شکست‌ناپذیری را بازی کرد که از اسطوره‌های خلق میانی جمهوری استخراج شده بودند.»

از دیگر نقش‌های وسترن مشهور وین می‌توان به یک دامدار در فیلم رودخانه سرخ (۱۹۴۸) که گله خود را در مسیر چیشولم به سمت شمال می‌راند، که پیشه‌ور جنگ داخلی در فیلم جویندگان (۱۹۵۶) است که برادرزاده جوانش توسط قبیله‌ای از کومانچی ربوده می‌شود، و یک مالکان مزرعه‌ای پردردسر در فیلم مردی که لیبرتی والانس را کشت (۱۹۶۲) که برای ازدواج با یک زن با یک وکیل رقابت می‌کند، اشاره کرد. او همچنین برای نقش‌هایش در مرد آرام (۱۹۵۲)، ریو براوو (۱۹۵۹) و طولانی‌ترین روز (۱۹۶۲) شناخته می‌شود. او در آخرین حضور سینمایی خود، در فیلم تیرانداز (۱۹۷۶) در نقش یک هفت‌خوان سالخورده‌ای که با سرطان مبارزه می‌کند، به ایفای نقش پرداخت. او با بسیاری از ستاره‌های مهم هالیوود در دوران خود هم‌بازی بود و آخرین حضور عمومی او در مراسم جوایز اسکار در ۹ آوریل ۱۹۷۹ بود.