هاوارد هاکس

هاوارد وینچستر هاکس (۳۰ مه ۱۸۹۶ – ۲۶ دسامبر ۱۹۷۷) کارگردان، تهیه‌کننده و نویسنده آمریکایی دوران کلاسیک هالیوود بود. او برای فیلم‌هایش در طیف گسترده‌ای از ژانرها محبوبیت دارد، از جمله کمدی‌های اسکربال [بزرگ کردن نوزاد (۱۹۳۸)، دختر روز جمعه‌اش (۱۹۴۰)، آقایان بلوند را ترجیح می‌دهند (۱۹۵۳)]، وسترن‌ها [رودخانه سرخ (۱۹۴۸)، ریو براوو (۱۹۵۹)، ال دورادو (۱۹۶۷)]، فیلم‌های ماجراجویانه [فقط فرشتگان بال دارند (۱۹۳۹)، داشتن و نداشتن (۱۹۴۴)]، فیلم‌های نوآر [خواب گران (۱۹۴۶)] و فیلم‌های گانگستری [صورت زخمی (۱۹۳۲)]. ویژگی‌های برجسته فیلم‌های او شخصیت‌های زن مستقل و پرحرف («زن هاکسی») و دیالوگ‌های هوشمندانه و پرشتاب است.

در سال ۱۹۷۵، به هاکس جایزه اسکار افتخاری به عنوان «فیلمساز برجسته آمریکایی که تلاش‌های خلاقانه او جایگاه ویژه‌ای در سینمای جهان دارد» اعطا شد و در سال ۱۹۴۲ او برای بهترین کارگردانی برای فیلم گروهبان یورک نامزد جایزه اسکار شد.

منتقدان فیلم هاکس را به دلیل سبک قابل شناسایی و استفاده مکرر از برخی عناصر موضوعی، یک مؤلف (اتور) دانسته‌اند. اندرو ساریس در کتاب تأثیرگذار خود در زمینه نقد فیلم، سینمای آمریکا: کارگردانان و جهت‌گیری‌ها ۱۹۲۹-۱۹۶۸، او را در «پانتئون» ۱۴ کارگردان بزرگ فیلم که در ایالات متحده فعالیت کرده‌اند، قرار داد. هاکس بر فیلمسازان متعددی همچون کوئنتین تارانتینو و مارتین اسکورسیزی تأثیر گذاشت.