ژان-پل روو

ژان-پل روو، زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۶۷ در دانکرک (فرانسه)، بازیگر و کارگردان فرانسوی است.

ژان-پل روو، تنها پسر خانواده، در دانکرک بزرگ شد و در دوران تحصیل با تئاتر آشنا شد. او در مرکز ملی درام نورد-پا دو کاله دوره‌هایی را گذراند و یک گروه تئاتر آماتور تأسیس کرد. او پس از کنکور، برای تحصیل در رشته علوم اطلاعات و ارتباطات به لیل رفت. در سال ۱۹۸۹، به لطف یکی از دوستانش، امانوئل لپوتر، در دوره‌ای که ایزابل نانتی در مدرسه تئاتر کور فلورنت برگزار می‌کرد شرکت کرد و تصمیم گرفت برای تحصیل در رشته کمدی در پاریس بماند.

او در دهه ۱۹N۰ با گروه کمدی روبین د واس در برابر عموم مردم شناخته شد.

او در دهه ۲۰۰۰ به عنوان بازیگر نقش‌های مکمل تکرارشونده در ژانرهای مختلف سینمای فرانسه تثبیت شد. از این طریق، او در سال ۲۰۰۳ برای بازی در درام تاریخی «مسیو باتینیول» ساخته ژرار ژوگنو، جایزه سزار بهترین امید مردانه را از آن خود کرد و سپس در سال ۲۰۰۵ برای تجسم شخصیت مشابه میشل پولنارف در کمدی «پودیوم» ساخته یان موآکس، نامزد دریافت جایزه سزار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. او در سال ۲۰۰۶ در کمدی «روزهای خوش ما» ساخته اریک تولدانو و اولیویه ناکاش، نقش مدیر یک کمپ تابستانی را بازی کرد و سپس در فیلم بیوگرافی «زندگی گلگون» (۲۰۰۷) ساخته اولیویه داهان، ایفای نقش لویی گاسیون را بر عهده داشت.

در دهه ۲۰۱۰، او به‌ویژه نقش جف توش را در مجموعه کمدی‌های پرفروشی به نام «توش‌ها» به کارگردانی اولیویه بارو از آن خود کرد. او همچنین در حال دنبال کردن فعالیت خود به عنوان کارگردان فیلم‌هایی با حساسیت دراماتیک‌تر، از جمله با فیلم‌های «وقتی کوچک باشم» (۲۰۱۲)، «خاطرات» (۲۰۱۴) و «لولا و برادرانش» (۲۰۱۸) است.