کن اولین

چهره‌ی تیره، صادقانه و جذاب کن اولین در طول دهه ۸۰ به‌طور مداوم در نمایش‌های تلویزیونی مورد استفاده قرار گرفت، اما با نگاهی به گذشته، احتمالاً کن اولین بیشتر به‌عنوان نیرویی تأثیرگذار پشت دوربین شناخته می‌شود. او در شیکاگو متولد شد، به دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا رفت و در اواخر دهه ۷۰ به سمت هالیوود حرکت کرد. پس از طی کردن مسیر معمولِ نقش‌های کوچک، شروع به پیشرفت چشمگیر در سریال‌های برتر تلویزیونی کرد. ایفای چند نقش ثابت و قدرتمند برای یک فصل، هم در «خیابان بلوئز» (۱۹۸۱) و هم در «فالکون کرست» (۱۹۸۱)، در نهایت منجر به انتخاب او برای نقش مایکل استدمنِ درون‌گرا و آرام و جذاب در «سی‌تینگ» (۱۹۸۷) شد؛ سریالی که چهار فصل دنبال شد و به‌خاطر نویسندگی آزاداندیشانه و محتوای حساسش جوایز متعددی را از آن خود کرد. کن در این سریال در کنار همسرش پاتریشیا وتینگ بازی کرد، اما وتینگ که برنده چندین جایزه امی بود، نقش همسر کن را بازی نمی‌کرد (بازیگر مل هریس این نقش را ایفا کرد) و مخاطبان اغلب در این مورد که همسر واقعی کن کیست، دچار سردرگمی می‌شدند. کن همچنین در سریال «سی‌تینگ» (۱۹۸۷) فرصت کارگردانی در برخی قسمت‌ها را پیدا کرد که این امر تأثیر قابل‌توجهی بر مسیر شغلی او در سال‌های بعد داشت. پس از «سی‌تینگ» (۱۹۸۷)، کن فعالیت بازیگری خود را در مینی‌فیلم‌ها هم در نقش قهرمان («داستان پلیس: قاتل پلیس» (۱۹۸۸)) و هم در نقش شرور («مرگ در زمان غروب» (۱۹۹۵)) دنبال کرد، اما تقریباً همیشه در آستانه ترک کامل بازیگری به نظر می‌رسید. در واقع علاقه فزاینده او به کارگردانی بود که بر او غلبه کرد و از آن زمان تاکنون، او وظایف کارگردانی مستمری را در سریال‌های محبوبی نظیر «فلیسیتی» (۱۹۹۸) و «وست وینگ» (۱۹۹۹) بر عهده داشته است. درام تلویزیونی او، «دوران حبس در خیابان میپل» (۱۹۹۲)، نامزد دریافت سه جایزه امی شد.