اینگرید برگمن

اینگرید برگمن (۲۹ اوت ۱۹۱۵ – ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سوئدی بود که در انواع فیلم‌های اروپایی و آمریکایی، فیلم‌های تلویزیونی و نمایش‌ها ایفای نقش کرد. او با دوران حرفه‌ای که پنج دهه به طول می‌انجامید، اغلب به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سینما در تاریخ سینما شناخته می‌شود.

طبق دانشنامه فرهنگ عامه سنت جیمز، برگمن پس از ورود به ایالات متحده، به‌سرعت به «آرمان زنانگی آمریکایی» و یکی از نامزدهای اصلی برای بهترین بازیگر نقش اول هالیوود تبدیل شد. دیوید او. سلزنیک زمانی او را «وظیفه‌شناس‌ترین بازیگری» که تا به حال با او کار کرده بود، نامید. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا، برگمن را به‌عنوان چهارمین اسطوره بزرگ زن در سینمای کلاسیک هالیوود شناخت.

او جوایز متعددی از جمله سه جایزه اسکار، دو جایزه امی (پرایم‌تایم)، یک جایزه تونی، چهار جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و جام وولپی را از آن خود کرد. او یکی از تنها چهار بازیگری است که حداقل سه جایزه اسکار بازیگری دریافت کرده است (تنها کاترین هپبورن چهار جایزه دارد).

برگمن که در استکهلم از پدری سوئدی و مادری آلمانی متولد شد، فعالیت بازیگری خود را در فیلم‌های سوئدی و آلمانی آغاز کرد. آشنایی او با مخاطبان ایالات متحده در بازسازی انگلیسی فیلم اینترمزئو (۱۹۳۹) حاصل شد. او که به زیبایی طبیعی و درخشانش شهرت داشت، در کازابلانکا (۱۹۴۲) در نقش ایلسا لاند، مشهورترین نقش خود، در مقابل هامفری بوگارت بازی کرد. بازی‌های قابل توجه برگمن در دهه ۱۹۴۰ شامل درام‌های برای که ناقوس برای او به صدا درمی‌آید (۱۹۴۳)، گس‌لایت (۱۹۴۴)، ناقوس‌های سنت مری (۱۹۴۵) و ژان د آرک (۱۹۴۸) است که همگی منجر به نامزدی او برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد؛ او برای فیلم گس‌لایت برنده شد. او سه فیلم با آلفرد هیچکاک بازی کرد: اسپل‌باند (۱۹۴۵) با بازی گریگوری پک، بدنام (۱۹۴۶) در مقابل کری گرانت و آندر کاپریکورن (۱۹۴۹) در کنار جوزف کاتن.

در سال ۱۹۵۰، او در فیلم استرومبولی ساخته روبرتو روسلینی بازی کرد که پس از افشای رابطه عاطفی او با روسلینی اکران شد؛ این موضوع و بارداری او پیش از ازدواجشان، جنجالی در ایالات متحده ایجاد کرد که باعث شد او چندین سال در اروپا بماند. در این دوران، او در فیلم‌های اروپا ۵۱ و سفر به ایتالیا (۱۹۵۴) ساخته روسلینی بازی کرد که اکنون مورد تحسین منتقدان هستند و فیلم اول جایزه جام وولپی بهترین بازیگر نقش اول زن را برای او به ارمغان آورد. او بازگشت موفقیت‌آمیزی به کار در یک استودیوی هالیوود با فیلم آناستازیا (۱۹۵۶) داشت و دومین جایزه اسکار خود را برای بهترین بازیگر نقش اول زن دریافت کرد. اندکی بعد، او در فیلم عاشقانه نامحسوس (۱۹۵۸) بازی مشترکی با گرانت داشت. در سال ۱۹۶۹، او در فیلم تحسین‌شده و بسیار موفق کاکتوس فلاور بازی کرد. در سال‌های بعد، برگمن سومین جایزه اسکار خود را برای نقش‌آفرینی در قتل در قطار سریع‌السیر اورینت اکسپرس (۱۹۷۴) در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل دریافت کرد. در سال ۱۹۷۸، او در سونات پاییزی سوئدی ساخته اینگمار برگمن (بدون نسبت خانوادگی) بازی کرد و ششمین نامزدی خود برای بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت نمود. برگمن به پنج زبان سوئدی، انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی صحبت می‌کرد و به هر یک از آن‌ها بازی می‌کرد.

او در آخرین نقش خود، نخست‌وزیر فقید اسرائیل، گلدام ایر را در مینی‌سریال تلویزیونی زنی به نام گلد (۱۹۸۲) ایفا کرد که به همین دلیل پس از مرگش، دومین جایزه امی خود را برای بهترین بازیگر نقش اول زن دریافت کرد. در سال ۱۹۷۴، برگمن متوجه شد که به سرطان سینه مبتلا شده است، اما تا مدت کوتاهی پیش از مرگش در شصت و هفت‌سالگی، به کار خود ادامه داد.