کلود رینس

کلود رینس (۱۰ نوامبر ۱۸۸۹ – ۳۰ مه ۱۹۶۷) بازیگر انگلیسی تئاتر و سینما بود که فعالیت حرفه‌ای او ۴۷ سال به طول انجامید؛ او بعدها تابعیت آمریکا را نیز دریافت کرد. او با نقش‌های متعددی در فیلم‌های هالیوود شناخته می‌شد، از جمله نقش اصلی در مرد نامرئی (۱۹۳۳)، سناتور فاسد در آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود (۱۹۳۹) و کاپیتان رنو در کازابلانکا (۱۹۴۲).

رینس با نام ویلیام کلود رینس در ۱۰ نوامبر ۱۸۸۹ در کمبرول لندن به دنیا آمد. به گفته دخترش، او با «لهجه بسیار غلیظ کاکنی و یک اختلال گفتاری» بزرگ شد. پدر او فردریک رینس، بازیگر تئاتر بریتانیایی بود و رینس جوان در ۱۱ سالگی با بازی در نمایش نل از اولد دروری قدم به عرصه تئاتر گذاشت.

استعداد بازیگری او توسط سر هربرت بیربوم تری، مؤسس آکادمی دراماتیک سلطنتی، شناسایی شد. تری هزینه‌های کلاس‌های فن بیان را که رینس برای موفقیت در بازیگری نیاز داشت، پرداخت کرد. بعدها، رینس در همین مؤسسه به تدریس پرداخت و افرادی چون جان گیلگود و لارنس اولیویه را آموزش داد.

رینس در جنگ جهانی اول در هنگ اسکاتلندی لندن، در کنار هم‌بازی‌های خود بازیل راثبون، رونالد کولمن و هربرت مارشال خدمت کرد. رینس در یک حمله شیمیایی شرکت داشت که باعث شد تا پایان عمر، یک چشم او تقریباً نابینا بماند. با این حال، جنگ به پیشرفت اجتماعی او کمک کرد و تا پایان آن، او از درجه سرباز به رتبه کاپیتان ارتقا یافته بود.

رینس فعالیت حرفه‌ای خود را در تئاتر لندن آغاز کرد و با بازی در نقش اصلی نمایش اولیس س. گرانت اثر جان درینک‌واتر، که دنباله‌ای بر اثر پرطرفدار این نمایشنامه‌نویس یعنی آبراهام لینکلن بود، به موفقیت رسید؛ او در اواخر دهه ۱۹۲۰ برای بازی در نقش‌های اصلی در نمایش‌هایی چون عربه سیب اثر شاو و همچنین اقتباس‌های نمایشی نافه صلب و رمان زمین خوب اثر پرل اک، در نقش یک کشاورز چینی، به برادوی رفت.