لی پاتریک

لی پاتریک (۲۲ نوامبر ۱۹۰۱ – ۲۱ نوامبر ۱۹۸۲)، بازیگر آمریکایی بود که فعالیت حرفه‌ای او در سال ۱۹۲۲ با نقش‌آفرینی در نمایش «دسته و جودی» در صحنه تئاتر نیویورک آغاز شد؛ نمایشی که آدل استر در آن نقش اصلی را بر عهده داشت و برادر او فِرِد استر نیز در آن حضور داشت. پاتریک در دهه‌ی بعد به ایفای نقش در ده‌ها نمایش روی صحنه، غالباً در ژانرهای موزیکال و کمدی و همچنین در نقش‌های درام مانند نقش مگ در زنان کوچک (۱۹۳۱) ادامه داد. او در سال ۱۹۲۹ ورود خود را به سینما آغاز کرد.

او طی نیم قرن، مجموعه‌ای باورپذیر از آثار سینمایی خلق کرد که ماندگارترین آن‌ها در سال ۱۹۴۱ در نقش اِفی، دستیار سام اسپید در شاهین مالت، و بازگشت او به این نقش در دنباله‌ی کمدی جورج سیگال با نام پرنده‌ی سیاه (۱۹۷۵) بود. استعدادهای او در کمدی‌هایی مانند جورج واشینگتن اینجا خوابید (۱۹۴۲) با بازی جک بنی و در سال ۱۹۵۸ به عنوان یکی از شخصیت‌های مکمل در شخصیت روسالیند راسل در خاله مِم (۱۹۵۸) به نمایش گذاشته شد. نقش‌های درام مانند یک بیمار در چاله مار (۱۹۴۸) و نقش مادر پاملا تیفین در تابستان و دود (۱۹۶۱)، جنبه‌ی دیگری از آثار او بودند.

او نقش‌های مهمان متعددی در تلویزیون آمریکا داشت، اما در دوران دو ساله‌ی پخش سریال تاپر، به یکی از چهره‌های ثابت این رسانه تبدیل شد. در نقش هنریتا تاپر، زمان‌بندی کمدی او در کنار لئو جی. کارول در نقش همسرش و نیز در کنار دو روح با بازی رابرت استرلینگ و آن جفریز بسیار خوب عمل کرد. پاتریک در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰، صدای شخصیت‌های انیمیشنی مختلف در نمایش آلوین را می‌پخشید.